Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2008 r., II CNP 211/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2008 r., II CNP 211/07

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 211/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 24 stycznia 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 Prezes SN Tadeusz Ereciński

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 stycznia 2008 r. skargi K. W.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w R. z dnia 24 czerwca 2005 r., sygn. akt I Nc (…), wydanego w postępowaniu upominawczym

7 w sprawie z powództwa W. B.

8 przeciwko K. W.

9 o zapłatę,

10 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

11 W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem nakazu zapłaty wydanego dnia 24 czerwca 2005 r. przez Sąd Rejonowy w R. M. pozwany zarzucił naruszenie art. 499, 227, 233 § 1 i art. 6 k.p.c. oraz art. 2 i 45 ust. 1 Konstytucji i wnosił o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego nakazu.

12 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

13 Zgodnie z art. 4244

14 zdanie drugie k.p.c. podstawą skargi o stwierdzenie

15 niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Wskazane przez skarżącego art. 227 i 233 § 1 k.p.c. wprost dotyczą ustaleń faktów i oceny dowodów. Przyznał to zresztą skarżący podnosząc jednak nietrafnie, że „zarzuty te nie dotyczą ustaleń faktycznych, ani oceny dowodów, lecz całkowitego braku dowodów i w konsekwencji braku ich oceny”. 2

16 Również zarzut naruszenia pozostałych przepisów, w tym art. 2 i 45 ust. 1 Konstytucji, w istocie zmierza do podważenia ustaleń, dokonanych przez Sąd.

17 Z tych przyczyn skargę należało odrzucić (art. 4244

18 zd. 2 w zw. z art. 4248

19 § 1

20 k.p.c., por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76).