Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2012 r., II CNP 16/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2012 r., II CNP 16/12

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 16/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 25 maja 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Grzegorz Misiurek

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

6 w Izbie Cywilnej w dniu 25 maja 2012 r.,

7 skargi B. C.

8 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

9 z dnia 11 lutego 2010 r.,

10 wydanego w sprawie z powództwa Gminy Miejskiej W.

11 przeciwko B. C.

12 o zapłatę,

13 odrzuca skargę i zasądza od skarżącej na rzecz Gminy Miejskiej W. kwotę 1200 (tysiąc dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego skargą.

14 2

Uzasadnienie

15 Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 11 lutego 2010 r. oddalił apelację pozwanej B. C. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 30 października 2009 r. w sprawie z powództwa Gminy Miejskiej W. o zapłatę.

16 Pozwana wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego, wskazując m.in., że na skutek wydania powyższego orzeczenia poniosła szkodę, na dowód czego złożyła odpowiednią dokumentację - poświadczone dowody wpłaty na rzecz Gminy Miejskiej W.

17 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

18 Artykuł 4245

19 § 1 k.p.c. określa wymagania o charakterze konstrukcyjnym, jakie musi spełniać skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Należy do nich m.in. wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (pkt 3). Wymóg wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne jest niezależny od obowiązku przytoczenia podstaw skargi i ich uzasadnienia (art. 4245

20 § 1 pkt 2 k.p.c.) i nie jest sanowany

21 przez powołanie przepisów prawa w podstawach, na których skarga została oparta (por. postanowienie SN z dnia 6 marca 2008 r., II BU 25/07, niepubl.). Skarga B. C. nie spełnia wymogu z art. 4245

22 § 1 pkt 3 k.p.c., a braki w

23 zakresie wymagań konstrukcyjnych nie podlegają uzupełnieniu. W konsekwencji skarga nimi dotknięta jest odrzucana a limine (art. 424 § 1 k.p.c.). Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie.