Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2014 r., II CNP 12/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2014 r., II CNP 12/14

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 12/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 30 czerwca 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 Prezes SN Tadeusz Ereciński

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

6 w Izbie Cywilnej w dniu 30 czerwca 2014 r.

7 skargi K. K.

8 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Z.

9 z dnia 7 maja 2013 r., wydanego w sprawie z powództwa K. K. przeciwko B. D.

10 o zapłatę,

11 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

12 2

13 Skarżący wnosił o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 7 maja 2013 r.

14 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

15 Zgodnie z art. 4244

16 zdanie drugie k.p.c. podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Wskazany przez skarżącego art. 233 § 1 k.p.c. wprost dotyczy ustaleń faktów i oceny dowodów. Przyznał to zresztą skarżący podnosząc, że Sąd przekroczył swobodną ocenę dowodów i całkowicie pominął dowód z operatu szacunkowego oraz zeznań świadka – rzeczoznawcy majątkowego. Również zarzut naruszenia pozostałych przepisów w istocie zmierza do podważenia ustaleń, dokonanych przez Sąd. Z tych przyczyn skargę należało odrzucić (art. 4244 zd. 2 w zw. z art. 4248

17 § 1 k.p.c., por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76).