Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 1989 r., II ARN 4/89

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 1989 r., II ARN 4/89

Tekst

TEZY

1 Niedotrzymanie przez podatnika warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie rzemiosła, co do dopuszczalnego stanu zatrudnienia, nie jest równoznaczne z brakiem uprawnienia do wykonywania tej działalności w rozumieniu par. 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 stycznia 1983 r. w sprawie zryczałtowania podatków obrotowego i dochodowego od przychodów ze sprzedaży ewidencjonowanej /Dz.U. 1983 nr 1 poz. 5 ze zm./.

Sentencja

2 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Izby Skarbowej (...) w przedmiocie pozbawienia zwolnienia od podatków (...) i wyłączenia z ryczałtu od sprzedaży ewidencjonowanej oraz decyzję Podatkowej Komisji Odwoławczej (...) w przedmiocie wymiaru podatków obrotowego i dochodowego za 1984 r. na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 maja 1988 r. III SA 1400/87

3 uchyla zaskarżony wyrok w części oddalającej skargę w zakresie dotyczącym wyłączenia podatnika z ryczałtu od przychodów ze sprzedaży ewidencjonowanej (...) oraz decyzję Izby Skarbowej (...)

Uzasadnienie

4 Stwierdzone przez organy podatkowe naruszenia mogłyby stanowić podstawę pozbawienia podatnika uprawnień rzemieślniczych, jeżeli właściwy organ administracji państwowej ustaliłby fakt istnienia określonego naruszenia i jednocześnie uznał, że charakter naruszenia wymaga wyłączenia danej osoby z kręgu osób dopuszczonych do wykonywania rzemiosła.

5 Skoro w rozpoznawanej sprawie chodziło o niedotrzymanie przez podatnika warunków zezwolenia, to wbrew odmiennemu zapatrywaniu organów podatkowych i Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie istnieją podstawy do przyjęcia jakoby tenże podatnik legitymujący się zezwoleniem na wykonywanie rzemiosła, traktowany był jako prowadzący pozalegalną działalność.