Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 r., III SW 85/15

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 r., III SW 85/15

Tekst

1 Sygn. akt III SW 85/15

POSTANOWIENIE

2 Dnia 8 października 2015 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Józef Iwulski (przewodniczący)

5 SSN Beata Gudowska (sprawozdawca)

6 SSN Maciej Pacuda

7 w sprawie z protestu B. W.

8 z udziałem:

9 1. Prokuratora Generalnego,

10 2. Przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej

11 przeciwko ważności referendum,

12 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 października 2015 r., postanawia:

13 pozostawić protest bez dalszego biegu.

Uzasadnienie

14 B. W., w piśmie z dnia 18 września 2015 r. – proteście przeciwko ważności referendum zarządzonego na podstawie art. 125 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 60 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym (Dz.U. z 2015 r., poz. 318) postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 czerwca 2015 r. na dzień 6 września 2015 r. (Dz.U. poz. 852), którego wynik został obwieszczony w dniu 11 września 2015 r. (Dz.U. poz. 1375) – wniósł o jego unieważnienie, zarzucając naruszenie art. 125 ust. 2 Konstytucji. Podniósł, że „ustawa o referendum ogólnokrajowym nie obowiązuje, gdyż jest sprzeczna z przepisem ustępu 2 art. 129 2

15 Konstytucji przez to, że nie został dochowany tryb wymagany do jej wydania”. Wyjaśnił, że ustawa z dnia 27 września 1990 r. o wyborze Prezydenta RP nie jest aktem wykonawczym wobec art. 129 ust. 2 Konstytucji RP, gdyż nie mieści się w granicach upoważnienia. Ostatecznie stwierdził, że brak ustawy wykonawczej do art. 129 ust. 2 Konstytucji RP oznacza, że ważność wyboru na Prezydenta Rzeczypospolitej Aleksandra Kwaśniewskiego, dokonanego w dniu 8 października 2000 r., stwierdzona przez Sąd Najwyższy w dniu 6 listopada 2000 r., III SW 87/00 (Dz.U. Nr 96, poz. 1052); Lecha Kaczyńskiego, dokonanego w dniu 23 października 2005 r., stwierdzona przez Sąd Najwyższy dnia 23 listopada 2005 r. III SW 195/95 (Dz.U. Nr 232, poz. 1966); Bronisława Komorowskiego, dokonanego w dniu 4 lipca 2010 r., stwierdzona przez Sąd Najwyższy dnia 3 sierpnia 2010 r., III SW 370/10 (Dz.U. Nr 139, poz. 936) i Andrzeja Dudy, dokonanego w dniu 24 maja 2015 r., stwierdzona przez Sąd Najwyższy dnia 23 czerwca 2015 r. III SW 66/15 (Dz.U. z 2015 r., poz. 952) nie ma skutków prawnych.

16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

17 Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym (Dz.U. Nr 57, poz. 507 ze zm.), każda osoba uprawniona do udziału w referendum może wnieść protest ze względu na zarzut dopuszczenia się przestępstwa przeciwko referendum lub naruszenia przez Państwową Komisję Wyborczą przepisów tej ustawy dotyczących ustalenia wyników głosowania lub wyniku referendum.

18 Żaden z zarzutów postawionych przez wnoszącego protest nie nawiązuje do tych okoliczności, co powoduje, że wniesione pismo nie jest co do istoty – mimo nadania takiej nazwy – protestem przeciwko referendum.

19 Na postawie art. 243 § 1 Kodeksu wyborczego, stosowanym na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy o referendum ogólnokrajowym do warunków i trybu wnoszenia protestu oraz sposobu jego rozpatrzenia i trybu podejmowania uchwały w tej sprawie przez Sąd Najwyższy, protest B. W. został pozostawiony bez dalszego biegu, jak w sentencji.

20 3