Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 1998 r., III RN 86/98

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 1998 r., III RN 86/98

Tekst

1 Wyrok z dnia 2 grudnia 1998 r.

2 III RN 86/98

3 Prowadzenie przez spółkę cywilną takiej samej działalności, co tworzące ją spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, nie jest przeszkodą do jej rejestracji jako podmiotu gospodarczego (art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej, Dz.U. Nr 41, poz. 324 ze zm.).

4 Przewodniczący SSN: Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca), Sędziowie SN:

5 Andrzej Wasilewski, Andrzej Wróbel.

6 Sąd Najwyższy, przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Waldemara Grudzieckiego, po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 1998 r. sprawy ze skargi „I.” Spółki z o.o. w B. na decyzję Wojewody W. z dnia 28 kwietnia 1997 r. [...] w przedmiocie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości [...] od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 1997 r. [...]

7 u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

8 Minister Sprawiedliwości w sprawie ze skargi „I.” Sp. z o.o. w B. na decyzję Wojewody W. z dnia 28 kwietnia 1997 r. w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji działalności gospodarczej spółki cywilnej „D.-T.”, wniósł rewizję nadzwyczajną od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 1997 r. [...] W wyroku tym NSA podzielił pogląd organów administracji, że spółka cywilna, utworzona przez dwie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, nie jest podmiotem gospodarczym w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 41, poz. 324 ze zm.) z tego względu, że wszystkie trzy spółki prowadzą taką sama działalność (tu - turystyczną). Podniesiono także w uzasadnieniu wyroku, iż spółka „D.T.” nie przedstawiła żadnych dowodów wykazujących jej odrębną dzia- 2

9 łalność i odrębny majątek, ani też pisemnej umowy spółki cywilnej. W rewizji nadzwyczajnej zarzucono rażące naruszenie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 10 pkt 2 ustawy o działalności gospodarczej.

10 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

11 Rewizja nadzwyczajna jest uzasadniona z uwagi na rażące naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy o działalności gospodarczej. Zarzuty dotyczące naruszenia art. 2 ust. 1 oraz art. 10 pkt 2 tej ustawy nie zostały w rewizji nadzwyczajnej uzasadnione i nie mogą być rozpatrywane przez Sąd Najwyższy. Rewizje nadzwyczajne są bowiem rozpoznawane przy odpowiednim stosowaniu przepisów o postępowaniu kasacyjnym (art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego...- Dz.U. Nr 43, poz. 189 ze zm.), a z nich wynika, że podstawy kasacyjne muszą zawierać uzasadnienie (art. 3933

12 KPC). Ustalone orzecznictwo Sądu Najwyższego

13 przyjmuje, że nie mogą być rozpatrywane zarzuty naruszenia przepisów powołanych jako podstawy kasacyjne (odpowiednio – rewizji nadzwyczajnej), jeżeli nie uzasadniono, na czym polega naruszenie tych przepisów.

14 Według art. 2 ust. 2 ustawy o działalności gospodarczej podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, zwanym dalej „podmiotem gospodarczym”, może być osoba fizyczna, osoba prawna, a także jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej, utworzona zgodnie z przepisami prawa, jeżeli jej przedmiot działania obejmuje prowadzenie działalności gospodarczej. Trafnie podniesiono w rewizji nadzwyczajnej, iż ubiegająca się o wpis do rejestru działalności gospodarczej spółka cywilna „D.-T.” spełnia wymagania przewidziane w tym przepisie. Przede wszystkim - co nie jest negowane w zaskarżonym wyroku - spółki z ograniczoną odpowiedzialnością mogą zawierać między sobą umowy spółki cywilnej, a obowiązek zawarcia takiej umowy w formie pisemnej ma tylko znaczenie dowodowe (art. 860 KC). Ponadto należy zauważyć, że przepisy o postępowaniu ewidencyjnym (Rozdział drugi ustawy o działalności gospodarczej - art. 13 - 19) nie upoważniają organów administracji do kontrolowania zasadności wniosku o wpisanie do ewidencji. Świadczy o tym w szczególności art. 15 ust. 1 tej ustawy, według którego organ ewidencyjny dokonuje wpisu do ewidencji działalności gospodarczej stosownie do zgłoszenia (chyba, że 3

15 zawiera ono braki formalne - art. 16 ustawy lub jest niedopuszczalne z innych przyczyn - art. 17).

16 Z tych względów na podstawie art. 39313

17 KPC w związku z art. 10 ustawy z

18 dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego... (Dz.U. Nr 43, poz. 189 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.

19 ========================================