Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 października 1997 r., III RN 49/97

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 października 1997 r., III RN 49/97

Tekst

TEZY

1 Przepis art. 83 ust 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ ustala pewną fundamentalną zasadę /materialny przepis prawa celnego/, to trudno byłoby pogodzić się z sytuacją, gdy stosowanie przepisów proceduralnych /również dotyczących wznowienia postępowania/ miałoby prowadzić do sytuacji, w której istotna materialna zasada prawa celnego /dwuletni okres przedawnienia/ ulega w gruncie rzeczy faktycznemu wyłączeniu.

Sentencja

2 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielofunkcyjnego (...) Spółka z o.o. (...) na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł (...) w przedmiocie wymiaru cła na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 17 stycznia 1997 r. I SA/Lu 495/96

3 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę NSA OZ w Lublinie do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

4 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął także, iż strona kierując do organów celnych kilkakrotne pisma, których przedmiotem było zakwestionowanie wysokości stawki celnej /i to dotyczących różnych kontraktów między tymi samymi stronami/ wypełniła faktycznie przesłanki stawiane przez prawo procesowe, również w zakresie wznowienia postępowania, co miałoby przerwać bieg terminu z art. 148 par. 1 Kpa, lub też tworzyć po stronie organu administracyjnego obowiązek wystąpienia w tym zakresie z urzędu. W piśmiennictwie przyjęte jest raczej stanowisko, iż strona rozporządza swym prawem do obrony swego stanowiska w postępowaniu administracyjnym, aczkolwiek wyrażane są także poglądy, że w sytuacjach przewidzianych art. 145 - 7 - 1 pkt 1 i 2 /fałszerstwo, przestępstwo/ należy - z uwagi na ogólną zasadę praworządności - przyjmować istnienie obowiązku wznowienia postępowania przez organ także z urzędu. W odniesieniu do niniejszej sprawy tego rodzaju zarzutów jednak nie wysuwano, toteż kreowanie obowiązku działania organu niejako "za stronę" nie miałoby podstaw. Sama zaś strona z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpiła dopiero w 1995 r. Można również podzielić stanowisko rewidującego, iż jest wątpliwe uznanie za "nowe okoliczności (...) istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję" /art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa/, a więc takie, które uzasadniają wznowienie postępowania tylko tego, iż w ocenie Urzędu Kontroli Skarbowej /późniejszej w stosunku do decyzji organów celnych o wymiarze cła/ wartość prowadzonego do Polski oleju napędowego była niższa od wartości przyjętej przez organy celne. Słusznie bowiem zauważa rewidujący, że w kolejnych kontraktach zawieranych przez skarżące przedsiębiorstwo z partnerem zagranicznym cena tego oleju była różna i to dosyć znacznie. Zgodnie zaś z przepisem art. 23 ust. 1 prawa celnego cło wymierza się wedle stanu towaru i jego wartości celnej w dniu dokonania zgłoszenia celnego i stawek w tym dniu obowiązujących. Nie ma więc podstaw, by decyzje organów celnych w tym zakresie - bez powołania ewentualnych dalszych faktów i dowodów - uznać za naruszające prawo.

5 Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.