Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1997 r., III RN 2/97

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1997 r., III RN 2/97

Tekst

TEZY

1 Wadliwe jest oderwanie zastosowania przepisu prawa materialnego od okoliczności sprawy.

Sentencja

2 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) Spółki Cywilnej na decyzję Izby Skarbowej (...) w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku obrotowym za 1992 rok na skutek rewizji nadzwyczajnej Rzecznika Praw Obywatelskich (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 29 kwietnia 1996 r. SA/Lu 1216/95

3 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje NSA OZ w Lublinie do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

4 Naczelny Sąd Administracyjny oparł się na poprawnej interpretacji przedmiotowych przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 kwietnia 1991 r. w sprawie stawek podatku obrotowego od osób fizycznych i oraz nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, ulg, zwolnień i trybu płatności tego podatku /Dz.U. nr 38 poz. 165 ze zm./ i przyjmując, że dla zwolnienia od podatku niezbędne było rygorystyczne przestrzeganie wyinterpretowanych warunków zwolnienia skargę oddalił, pomijając jako nieistotne wszystkie podnoszone przez skarżących przyczyny braku potrzebnych oświadczeń.

5 Zgodzić się trzeba z Rzecznikiem Praw Obywatelskich, że takie oderwanie zastosowania przepisu prawa materialnego od okoliczności sprawy jest wadliwe.

6 Przede wszystkim chodzi tu o okoliczności dla których nie zostały we właściwym czasie sporządzone oświadczenia nabywców skór odzieżowych, że zakupione skóry zostaną przeznaczone do produkcji odzieży skórzanej.