Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2000 r., III RN 188/99

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2000 r., III RN 188/99

Tekst

1 Postanowienie z dnia 1 czerwca 2000 r.

2 III RN 188/99

3 Strona nie może być pozbawiona możliwości wykazania, że nadała pismo procesowe w urzędzie pocztowym w innym dniu niż to wynika ze stempla pocztowego.

4 Przewodniczący: SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca), Sędziowie SN:

5 Andrzej Wasilewski, Andrzej Wróbel.

6 Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2000 r. sprawy ze skargi Witolda G. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 19 lutego 1998 r. [...] w przedmiocie wymiaru podatku akcyzowego, na skutek rewizji nadzwyczajnej Rzecznika Praw Obywatelskich [...] od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 1999 r. [...]

7 p o s t a n o w i ł:

8 u c h y l i ć zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

9 Zaskarżonym rewizją nadzwyczajną postanowieniem z dnia 7 kwietnia 1999 r. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę Witolda G. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 19 lutego 1998 r. w przedmiocie wymiaru podatku akcyzowego po ustaleniu, że skarżący nie zachował 30 dniowego terminu do wniesienia skargi. Decyzję bowiem otrzymał w dniu 20 lutego 1998 r., natomiast skargę nadał w urzędzie pocztowym dopiero 24 marca 1998 r., chociaż termin do zaskarżenia upłynął 23 marca 1998 r.

10 Rzecznik Praw Obywatelskich zarzucił powyższemu postanowieniu rażące naruszenie art. 224 § 1 KPC i art. 233 § 1 KPC w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym przez niewyjaśnienie istotnych 2

11 okoliczności faktycznych niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia, kiedy skarga została wniesiona przez stronę na pocztę, co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

12 Zakwestionowane w rewizji nadzwyczajnej ustalenie NSA oparł na treści odcisku stempla pocztowego znajdującego się na kopercie, w której zamieszczono nadaną w urzędzie pocztowym skargę. Taki można powiedzieć rutynowy sposób ustalania daty nadania przesyłki pocztowej nie był odpowiedni ze względu na określoną sytuację procesową, w której ujawniona została wątpliwość co do tego czy oznaczona na stemplu pocztowym data jest zgodna z rzeczywistością. Przede wszystkim spóźnienie skargi zostało przedstawione stronie dopiero na rozprawie [...], w związku z czym pełnomocnik strony twierdził, że stempel pocztowy jest błędny, gdyż w rzeczywistości skargę nadano dzień wcześniej co może udowodnić pochodzącym z tego samego urzędu pocztowego wpisem w pocztowej książce nadawczej. W celu wyjaśnienia tej kwestii pełnomocnik strony wniósł o odroczenie rozprawy, co umożliwiłoby mu przedstawienie powyższego dowodu. Jeżeli w tej sytuacji procesowej NSA zaniechał wyjaśnienia powstałej wątpliwości co do daty nadania skargi, to naruszył wskazane w rewizji nadzwyczajnej przepisy, co do oceny wiarygodności i mocy dowodów na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału (art. 233 § 1 KPC) oraz co do dostatecznego wyjaśnienia sprawy jako przesłanki zamknięcia rozprawy. W konsekwencji przedwczesnego zamknięcia rozprawy strona pozbawiona została możliwości wykazania błędu w dokumencie urzędu pocztowego, który przecież nie jest – jak to zauważono w rewizji nadzwyczajnej „dowodem niepodważalnym”.

13 Sąd Najwyższy podzielił ocenę Rzecznika Praw Obywatelskich, że: „w takim stanie rzeczy odrzucenie skargi Witolda G., prowadzące w rezultacie do pozbawienia skarżącego prawa do obrony, jest rażącym naruszeniem prawa, a tym samym uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania”.

14 Z powyższych przyczyn orzeczono w myśl art. 39313

15 § 1 KPC w związku z art.

16 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. (Dz.U. Nr 43, poz. 189 ze zm.).

17 ========================================