Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2001 r., III RN 148/00

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2001 r., III RN 148/00

Tekst

1 Wyrok z dnia 9 listopada 2001 r.

2 III RN 148/99

3 Sąd Najwyższy rozpoznaje rewizję nadzwyczajną od prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w granicach zaskarżenia oraz podstaw rewizji nadzwyczajnej.

4 Przewodniczący SSN Andrzej Wasilewski, Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca), Andrzej Wróbel.

5 Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2001 r. sprawy ze skargi Janusza T. na decyzję Wojewody L. z dnia 23 listopada 1998 r. [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt czasowy, na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego [...] od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego- Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie z dnia 22 lutego 2000 r. [...] o d d a l i ł rewizję nadzwyczajną.

Uzasadnienie

6 Wyrokiem z dnia 22 lutego 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie oddalił skargę Janusza T. na decyzję Wojewody L. z dnia 23 listopada 1998 r., utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji orzekającą zameldowanie Hugo C. na pobyt czasowy do dnia 30 września 2000 r. w lokalu przy ul. O. w L.

7 Od wyroku tego rewizję nadzwyczajną wniósł Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, który zarzucając rażące naruszenie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (jednolity tekst: Dz.U. z 1984 r. Nr 32, poz. 174 ze zm.), wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody L. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta L.

8 2

9 Sąd Najwyższy uznał, że rewizja nadzwyczajna Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma usprawiedliwionej podstawy z następujących przyczyn. Podstawę rozpatrywanej rewizji nadzwyczajnej stanowi skonkretyzowany zarzut naruszenia w zaskarżonym wyroku określonych przepisów prawa. Przepisy te zostały wymienione wyżej w ramach tzw. petitum rewizji nadzwyczajnej, a w jej uzasadnieniu wskazano ponadto na naruszenie art. 328 § 2 KPC. Mając na uwadze, że rewizja nadzwyczajna została skierowana przeciwko prawomocnemu wyrokowi, że jej podstawą jest rażące naruszenie wskazanych przepisów prawa oraz, że rozpoznanie rewizji nadzwyczajnej następuje przy odpowiednim stosowaniu przepisów o postępowaniu kasacyjnym (por. art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego... Dz.U. Nr 43, poz. 189 ze zm.), Sąd Najwyższy rozpoznał sprawę w zakresie skonkretyzowanej określonymi zarzutami podstawy rewizji nadzwyczajnej (art. 39311

10 § 1 KPC).

11 Żaden z podniesionych zarzutów nie został wykazany. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił stan faktyczny sprawy, w tym relację z przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi pierwszej i drugiej instancji, stanowisko skarżącego i stanowiska tych organów i na tym tle ocenę Sądu w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. W przedstawionej ocenie, oprócz wyjaśnienia ustawowych warunków zameldowania na pobyt stały lub czasowy według art. 9 ust. 2 i art. 29 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności wyrażone zostało stanowisko Sądu, iż zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo w ramach określonej w art. 47 ust. 2 tej ustawy kompetencji rozstrzygnięcia wątpliwości wynikających na tle zgłoszonych danych. Nawiązując do wcześniej przedstawionych ustaleń zaskarżonej decyzji NSA stwierdził expressis verbis, że „Hugo C. jest mężem najemcy lokalu Jadwigi, zamieszkuje w tym lokalu i koncentruje w tym lokalu zamierzenia życiowe, a zatem jest uprawniony do przebywania w tym lokalu. W tej sytuacji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów obowiązującego prawa i skargę od niej oddalił na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym”.

12 W świetle tego, co wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, należy uznać, że oczywiście niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Według tego przepisu: „w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala”. Dokładnie tak rozstrzygnął NSA w zaskarżonym wyroku. Oczywiście bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 328 § 2 3

13 KPC przez - jak to ujęto w uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej o pozbawienie uzasadnienia wyroku konkretnych elementów, o których mowa w tym przepisie . Tymczasem, wbrew rewizji nadzwyczajnej, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku znalazły się odpowiednie do zakresu postępowania sądu administracyjnego (por. art. 21 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym) oceny co do zgodności z prawem postępowania administracyjnego w rozpatrywanej sprawie, co do podstawy faktycznej wyroku i co do odpowiedniości stanu faktycznego i zastosowanych w zaskarżonej decyzji określonych przepisów prawa materialnego. Być może, iż ustalenia te mogłyby być ujęte w szerszym wywodzie argumentacyjnym. W żadnym jednak razie nie jest zasadny zarzut rażącego naruszenia art. 328 § 2 KPC, przy czym w rewizji nadzwyczajnej nawet nie wskazano na to, ażeby ewentualne niedostatki uzasadnienia wyroku mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. art. 3931 pkt 2 KPC).

14 Sąd Najwyższy stwierdził, że także w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, rewizja nadzwyczajna nie wskazała odpowiedniej argumentacji. Stosownie do tego przepisu, jeżeli nie można dokonać zameldowania w trybie tak zwanej czynności materialnoprawnej, o której mowa w ustępie pierwszym art. 47 ustawy, z powodu danych budzących wątpliwości, to następuje rozstrzygnięcie spornego problemu przesłanek zameldowania w trybie decyzji właściwego organu gminy. W świetle oceny wyrażonej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny prawidłowo zinterpretował treść art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, zresztą w rewizji nadzwyczajnej nie ma co do tego jakiegokolwiek zarzutu. Nie ma też zarzutu, który odnosiłby się do wadliwej subsumcji wskazanego przepisu do ustalonych okoliczności (por. art. 3931 pkt 1 KPC). Takiej

15 wadliwości wyroku nie ma, skoro rozstrzygnięto o zameldowaniu na pobyt czasowy męża osoby uprawnionej do zajmowania danego lokalu na zasadzie najmu, przy czym zameldowanie potwierdzało istniejący stan faktyczny rzeczywistego zamieszkiwania i z pochodnym od żony (będącej najemcą lokalu) do tego uprawnieniem. Jeżeli więc nie ma naruszenia wskazanego przepisu ani w zakresie jego interpretacji, ani w zakresie jego zastosowania, to nie są odpowiednie do podniesionego zarzutu argumenty rewizji nadzwyczajnej jakoby – zdaniem skarżącego – kwestia uprawnień do lokalu nie została należycie wyjaśniona oraz, że w toku postępowania przed organem pierwszej instancji nastąpiło „naruszenie procedury administracyjnej przy zawieszeniu postępowania administracyjnego”. Wobec nieadekwatności tych argumentów do postawionego zarzutu nie podlegały one merytorycznemu rozpoznaniu. 4

16 Podobnie należało ocenić inne argumenty, które nie dotyczyły art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji, lecz stosowania przepisów o postępowaniu, których naruszenia nie zarzucono. W szczególności można zauważyć, że w rewizji nadzwyczajnej zarzut bezpodstawności rozstrzygnięcia łączy się z brakiem w aktach sprawy karty pobytu czasowego Hugo C., chociaż z powoływanej także w rewizji nadzwyczajnej notatki służbowej wynika, że kartę taką zainteresowany uzyskał w okresie od dnia 4 listopada 1998 r. do dnia 4 listopada 2000 r., a więc był to fakt objęty postępowaniem zakończonym zaskarżoną decyzją z dnia 23 listopada 1998 r.

17 Z powyższych przyczyn, uznając że rewizja nadzwyczajna nie miała usprawiedliwionej podstawy, Sąd Najwyższy orzekł o jej oddaleniu (art. 39312 KPC).

18 ========================================