Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 134/97

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 134/97

Sentencja

1 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na uchwałę Rady Miasta (...) w przedmiocie ustalenia granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne (...) na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 27 czerwca 1997 r. II SA/Lu 832/96

2 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę NSA OZ w Lublinie do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

3 Przepisy dotyczące zasad i trybu postępowania scaleniowego wyraźnie wskazują, iż utworzenie rady uczestników scalenia oraz pełnione przez nią kompetencje opiniodawcze mają charakter strukturalnych elementów tego typu postępowania. Wprowadzone zostały przez ustawodawcę obok /a nie zamiast/ indywidualnego uczestnictwa zainteresowanych podmiotów /art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127 ze zm./ oraz służyć mają, niezależnie od wniosków, uwag lub zastrzeżeń zgłaszanych indywidualnie przez uczestników postępowania, wypracowaniu i poznaniu zbiorowej opinii uczestników tego postępowania o projektowanych rozstrzygnięciach /art. 14 ust. 2 i ust. 3 zdanie ostatnie ustawy oraz par. 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lipca 1991 r. w sprawie zasad i trybu ustalania granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne, scalania i podziału nieruchomości na działki budowlane oraz kosztów i opłat z tym związanych - Dz.U. nr 72 poz. 312 ze zm./, co w rezultacie ma umożliwić radzie gminy podjęcie optymalnej uchwały /art. 15 ust. 4 ustawy/.