Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 stycznia 2011 r., III PZ 9/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 stycznia 2011 r., III PZ 9/10

Tekst

1 Sygn. akt III PZ 9/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 5 stycznia 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Halina Kiryło

5 SSN Andrzej Wróbel

6 w sprawie z powództwa J. C.

7 przeciwko Z. AUTO Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Siedlcach o zadośćuczynienie i rentę,

8 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 stycznia 2011 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 8 października 2010 r.,

9 oddala zażalenie.

Uzasadnienie

10 Postanowieniem z dnia 8 października 2010 r., Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę kasacyjną powoda od wyroku tego Sądu z dnia 1 czerwca 2010 r. W ocenie Sądu powód wezwany do usunięcia braków skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, uzupełnił te braki jedynie w zakresie dołączenia dwóch brakujących odpisów skargi oraz wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania; pismo procesowe powoda uzupełniające skargę nadal jednak nie zawierało uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania.

11 2

12 Powód w zażaleniu na to postanowienie wniósł o jego uchylenie wskazując, że w piśmie uzupełniającym braki skargi zawarty był wniosek o przyjęcie i rozpoznanie skargi kasacyjnej jako uzasadnionej.

13 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

14 Zgodnie z art. 3984

15 § 2 k.p.c. niezależnie od wymagań wskazanych w art.

16 3984

17 § 1 i 3 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie. Stosownie do treści art. 3989 § 1 k.p.c. skarżący

18 powinien wskazać, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne lub istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów albo, że zachodzi nieważność postępowania lub że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Obowiązek określony w art. 3984

19 § 2 k.p.c. powinien mieć charakter odrębnego wywodu przedstawiającego argumentację uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Słusznie Sąd Apelacyjny przyjął, że nie został on wypełniony przez powoda, który w tym zakresie ograniczył się jedynie do stwierdzenia: „wnoszę o rozpoznanie skargi kasacyjnej jako w pełni zasadnej”, co nie tylko nie pokrywa się z żadną z ustawowych okoliczności przemawiających za przyjęciem jej do rozpoznania (art. 3989

20 § 1 k.p.c.) - w szczególności nie oznacza wskazania, że skarga jest oczywiście uzasadniona – ale nie stanowi również nawet namiastki uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Wniosek powoda nie został dopełniony o żadne argumenty go popierające, wyraża on jedynie przekonanie jego autora o jego zasadności.

21 Tym samym należy uznać, że Sąd Apelacyjny miał podstawy do odrzucenia skargi kasacyjnej powoda, a tym samym zażalenie jest bezzasadne.

22 Z tych względów na podstawie art. 39814

23 k.p.c. w związku z art. 3941

24 § 3

25 k.p.c. orzeczono, jak w sentencji.