Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 1988 r., III PRN 3/88

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 1988 r., III PRN 3/88

Tekst

TEZY

1 Samo skazanie za określone przestępstwo, niezależnie od daty jego popełnienia i wyrokowania nie wyłącza możliwości oceny zachowania się osoby, celem ustalenia, czy spełnia ona warunki z ustawy z dnia 26 maja 1982 r. o szczególnych uprawnieniach kombatantów /Dz.U. nr 16 poz. 122/ do uzyskania świadczeń w tej ustawie przewidzianych.

Sentencja

2 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Zarządu Głównego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (...) w przedmiocie stwierdzenia uprawnień kombatanckich na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 1986 r. II SA 2181/86

3 uchyla zaskarżony wyrok oraz decyzję Zarządu Głównego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (...).

Uzasadnienie

4 Prezentowany pogląd wynika z uchwały Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 1984 r. III AZP 6/84 /OSNCP 1985 z. 8 poz. 105/ w uzasadnieniu której Sąd Najwyższy stwierdził, że zatarcie skazania prowadzi do nieistnienia prawnych skutków skazania.

5 Zatarcie skazania bowiem skutkuje z mocy art. 110 Kk uznanie skazania za niebyłe i usunięcie wpisu o skazaniu z rejestru skazanych.