Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 1989 r., III PRN 2/89

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 1989 r., III PRN 2/89

Tekst

TEZY

1 Przy odpowiedzialności za szkody na zdrowiu pracownika istnienie związku przyczynowego między schorzeniem pracownika a warunkami pracy nie zawsze może być pewne /niewątpliwe/, zwłaszcza przy chorobach o złożonych lub bliżej nieznanych przyczynach.

Sentencja

2 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego (...) w przedmiocie nie stwierdzenia choroby zawodowej na skutek rewizji nadzwyczajnej Rzecznika Praw Obywatelskich (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 1987 r. I SA 1163/87

3 uchyla zaskarżony wyrok oraz poprzedzające go decyzje (...).

Uzasadnienie

4 W judykaturze Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd /wyrażony m.in. w uzasadnieniu uchwały Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 1987 r. III PZP 85/86 - OSN 1988 z. 9 poz. 109/, że wystarczające jest w tym względzie wykazanie wysokiego /przeważającego/ prawdopodobieństwa.