Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 1987 r., III PRN 2/87

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 1987 r., III PRN 2/87

Sentencja

1 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Zarządu Głównego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (...) w przedmiocie wydania zaświadczenia stwierdzającego uprawnienia do świadczeń kombatanckich na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 1984 r. II SA 1153/84

2 uchyla zaskarżony wyrok oraz orzeczenie Zarządu Głównego ZBoWiD (...).

Uzasadnienie

3 Przez działalność konspiracyjną rozumieć należy zespół czynności i działań podejmowanych w celu walki z wrogiem poza linią frontu, a więc warunek prowadzenia tej działalności w sposób zorganizowany oznacza, że ma być ona ujęta w pewne formy, podporządkowania regułom wprowadzającym ład i porządek, koordynujący zbiorowe poczynania. Warunek ten oznacza zatem prowadzenie działalności w ramach organizacji i na rzecz tej organizacji, zgodnie z poleceniami dowódców.

4 W tym kontekście nie może ulegać wątpliwości, że wnioskodawca oddając do dyspozycji Organizacji swoje mieszkanie na punkt kontaktowy, oddał je już jako członek tej Organizacji na polecenie jej dowódców. Nie do przyjęcia jest aby organizacja podziemna skrzynkę kontaktową urządziła w mieszkaniu członka obcego Organizacji, nie wtajemniczonego, co do którego nie miałaby zaufania, że cele i zadania Organizacji są przez niego akceptowane.

5 Działalność wnioskodawcy nie może być zatem oceniana jedynie jako "pomoc" dla ruchu oporu.