Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 1986 r., III PRN 2/86

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 1986 r., III PRN 2/86

Sentencja

1 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Zarządu Głównego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (...) w przedmiocie wydania zaświadczenia stwierdzającego uprawnienia do świadczeń kombatanckich na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 1984 r. II SA 1205/84

2 uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę.

Uzasadnienie

3 Jeżeli zespół orzekający, składający się z członków o doświadczeniu kombatanckim zajął stanowisko, że niewiarygodnym jest, ażeby odpowiedzialną funkcję w ruchu oporu powierzono dziewięcioletniemu chłopcu, to nie było podstawy do zakwestionowania takiej oceny.

4 Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstawy do uchylenia decyzji Zarządu Głównego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, ponieważ decyzja ta nie narusza przepisów prawa, a w szczególności art. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. o szczególnych uprawnieniach kombatantów /Dz.U. nr 16 poz. 122 ze zm./.

5 Organy ZBoWiD odmawiając skarżącemu stwierdzenia prawa do świadczeń z wyżej wymienionej ustawy zasadnie bowiem przyjęły, że nie był on uczestnikiem ruchu oporu.