Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2011 r., III PK 16/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2011 r., III PK 16/11

Tekst

1 Sygn. akt III PK 16/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 21 czerwca 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Roman Kuczyński

5 w sprawie z powództwa Z. F.

6 przeciwko /.../Uniwersytetowi /…/

7 o naruszenie dóbr osobistych - przeproszenie,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 czerwca 2011 r.,

9 na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego […] z dnia 14 września 2010 r.,

10 odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

11 Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym, co potwierdza przepis art. 3981

12 § 1 i § 2 k.p.c. oraz reprezentatywne piśmiennictwo.

13 Zgodnie z art. 3989

14 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto, gdy zachodzi nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią, więc obligatoryjny i nieodzowny element oceny w tym stadium postępowania kasacyjnego. Badanie ich na podstawie i w zakresie, przedstawionego w skardze kasacyjnej, uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania doprowadziło Sąd Najwyższy do konkluzji, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1

15 k.p.c., bowiem wskazane przez powoda istotne zagadnienie prawne polegające na 2

16 ustaleniu - czy polemika przełożonego pracownika z wtoczonym przez pracownika powództwem, wygłoszona wobec jego współpracowników, studentów, doktorantów i pracowników administracji nosi znamiona praktyki dyskryminacyjnej i czy może być rozpatrywana jako naruszenie dóbr osobistych w rozumieniu art. 24 k.c. - w istocie odnosi się do kwestii ustalenia faktów lub oceny dowodów, a zgodnie z art. 3983

17 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Ustalenia natury faktycznej w postępowaniu kasacyjnym mogą bowiem być skutecznie kwestionowane jedynie w sposób pośredni, a mianowicie, przez wskazanie konkretnego przepisu czy przepisów prawa procesowego i wykazanie w niej, że jego (ich) naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju zarzutu (dotyczącego naruszenia przepisów postępowania) skarga kasacyjna nie formułuje (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 23 września 2005 r. III CSK 13/05, OSNC 2006/4/76).

18 Wobec powyższego Sąd Najwyższy działając na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

19 odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.