Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2012 r., III KO 94/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2012 r., III KO 94/12

Tekst

1 Sygn. akt III KO 94/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 28 listopada 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Dorota Rysińska (przewodniczący, sprawozdawca)

5 SSN Jacek Sobczak

6 SSN Józef Szewczyk

7 w sprawie C. S. K.

8 oskarżonego z art. 199 § 1 w zw. z art. 12 k.k., z art. 197 § 1 i in. k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

9 w dniu 28 listopada 2012 r.,

10 wniosku Sądu Rejonowego w Z.

11 z dnia 2 października 2012 r.,

12 o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 kpk

13 postanowił:

14 przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w O.

Uzasadnienie

15 Inicjatywa Sądu Rejonowego w Z. o przekazanie sprawy C. S. K. do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu okazała się uzasadniona. Należy podzielić stanowisko występującego Sądu, że dobro wymiaru sprawiedliwości, w którego interesie leży rozpoznanie sprawy w sposób bezstronny, obiektywny i nieobarczony żadnymi czynnikami wpływającymi na swobodę orzekania sędziów, uzasadnia skorzystanie z właściwości delegacyjnej, opisanej w art. 37 k.p.k. Za takim stanowiskiem przemawia w sposób jednoznaczny powołany w rozważanym wystąpieniu fakt, że C. S. K., przeciwko któremu prokurator skierował akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w Z., jest sędzią orzekającym od szeregu lat w obszarze właściwości Sądu Okręgowego w R., pełniącym ponadto w ostatnich latach (od 2004 r.) funkcję prezesa Sądu właściwego do rozpoznania sprawy oraz funkcję przewodniczącego Wydziału Karnego tego Sądu. Nie bez znaczenia jest 2

16 także okoliczność, że osoba pokrzywdzona zarzucanymi przestępstwami (w szczególności zakwalifikowanymi na podstawie art. 199 § 1 w zw. z art. 12 k.k.) była zatrudniona w Sądzie Rejonowym w Z.

17 W powyższym świetle nie może być wątpliwości co do tego, że rozpoznanie sprawy przez sąd miejscowo właściwy nie tylko mogłoby zachwiać powszechnym przekonaniem co do istnienia odpowiednich warunków do obiektywnego rozpoznania w tymże sądzie sprawy oraz co do swobody orzekania sędziów wykonujących tam swe obowiązki, ale byłoby wprost sprzeczne z zasadą nemo iudex in causa sua.

18 Kierując się przedstawionym względami i na ich podstawie uznając za niezbędne przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu spoza obszaru właściwości Sądu Okręgowego w R., Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.