Pelnora PrawoOtwórz aplikację

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 2012 r., III CZ 85/12

Sąd
Sąd Najwyższy
Sygnatura
III CZ 85/12
Data
Forma
Postanowienie
Źródło
SAOS: System Analizy Orzeczeń Sądowych (ICM UW), dokument u źródła

Tekst

1 Sygn. akt III CZ 85/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 6 grudnia 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący)

5 SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

6 SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

7 w sprawie ze skargi J. R. i T. R. o wznowienie postępowania w sprawie z wniosku J. R. i T. R.

8 przy uczestnictwie A. K. i W. K.

9 o rozgraniczenie,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

11 w Izbie Cywilnej w dniu 6 grudnia 2012 r.,

12 zażalenia wnioskodawców

13 na postanowienie Sądu Okręgowego

14 z dnia 19 września 2012 r.,

15 uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

16 2

17 Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 19 września 2012 r. odrzucił skargę J. R. i T. R. o wznowienie postępowania w sprawie o rozgraniczenie, zakończonego prawomocnym postanowieniem tego Sądu z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt III Ca 737/11, uznając, że wskazana przez skarżących podstawa wznowienia - przewidziana w art. 403 § 2 k.p.c. - w rzeczywistości nie występuje, gdyż powołana została w celu podważenia dowodu z opinii biegłego sądowego, przeprowadzonego w poprzednim postępowaniu.

18 W zażaleniu na powyższe postanowienie J. R. i T. R. wnieśli o jego uchylenie podnosząc, że wniesiona przez nich skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na odmiennej - niż przyjęta przez Sąd Okręgowy - ocenie opinii biegłego, lecz na wykryciu nowych dowodów nieznanych im we wcześniejszym postępowaniu.

19 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

20 Podstawą wznowienia przewidzianą w art. 403 § 2 k.p.c. jest późniejsze – po uprawomocnieniu się wyroku lub postanowienia orzekającego co do istoty sprawy - wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Niemożność skorzystania w poprzednim postępowaniu z określonych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nie zachodzi, gdy istniała obiektywna możliwość powołania ich w tym postępowaniu, a tylko na skutek opieszałości, zaniedbania, zapomnienia czy błędnej oceny potrzeby ich powołania strona tego nie uczyniła (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 1999 r., II CKN 807/98, niepubl.). Przyjmuje się, że okoliczności faktyczne i dowody powinny być nie tylko nieujawnione w postępowaniu prawomocnie zakończonym, ale i nieujawnialne, czyli niedostępne dla strony skarżącej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z dnia 4 marca 2005 r., III CZP 134/04, niepubl.).

21 U podstaw zaskarżonego postanowienia legło stwierdzenie przez Sąd Okręgowy, że wznowienia postępowania nie może usprawiedliwiać prywatna opinia 3

22 biegłego sporządzona po uprawomocnieniu się orzeczenia, mogąca uzasadniać odmienną ocenę okoliczności, na których oparto orzeczenie, dokonana w opinii innego biegłego. Należy jednak zauważyć, że skarżący powołali się na wykrycie - na podstawie opinii geodety M. S. opracowanej pod koniec maja 2012 r. - dowodów w postaci operatu pomiarowego z 1969 r. oraz protokołów ustalenia stanu władania, sporządzonych przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w K., nieznanych rzeczoznawcy sporządzającemu opinię sądową, a istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd Okręgowy do kwestii tej w ogóle się nie odniósł, poprzestając na przywołaniu stanowiska judykatury, zgodnie z którym podstawy wznowienia postępowania nie może stanowić prywatna opinia dająca asumpt do odmiennej ocenę dowodu przeprowadzonego we wcześniejszym postępowaniu. W tym stanie rzeczy nie można uznać za prawidłową oceny, iż przytoczone w skardze okoliczności nie stanowią podstawy wznowienia postępowania przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c.

23 Mając to na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 39816 w związku z art.

24 3941

25 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.

Powołane przepisy

Cytowane w

Cytowane w 1 orzeczeniu.

  1. Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 września 2013 r., III CZ 41/13