Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2026 r., III CZ 8/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2026 r., III CZ 8/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 8 września 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

3 SSN Ireneusz Kunicki

4 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 8 września 2026 r. w Warszawie zażalenia G.D. i Z.D. na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z 13 listopada 2025 r., II WSC 6/25, w sprawie z powództwa Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w Warszawie przeciwko J.B., W.B., M.L., G.D. i Z.D. o zapłatę, odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

5 Postanowieniem z 13 listopada 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie odrzucił skargę pozwanych Z.D. i G.D. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 2 grudnia 2024 r.

6 Postanowienie wskazane na wstępie pozwani zaskarżyli osobiście zażaleniem.

7 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

8 Zgodnie z art. 87¹ § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Dotyczy ono także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Przepisu tego nie stosuje się, gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 87¹ § 2 k.p.c.).

9 Przewidziany w art. 87¹ § 1 k.p.c. przymus adwokacko-radcowski oznacza, że we wskazanym wyżej postępowaniu strony nie mają zdolności postulacyjnej. Skarżący nie wykazali, aby należeli do kręgu osób zwolnionych z przymusowego zastępstwa przez adwokata lub radcę prawnego, które zostały wymienione w art. 87¹ § 2 k.p.c. W konsekwencji ich zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wniesionej przez nich osobiście, a zatem przez osoby nieposiadające zdolności postulacyjnej, podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne, na podstawie art. 398⁶ § 3 k.p.c. w zw. z art. 394¹ § 3 k.p.c. Z powyższych względów Sąd Najwyższy postanowił, jak w sentencji.