Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2009 r., III CZ 56/09
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2009 r., III CZ 56/09
Tekst
1 Sygn. akt III CZ 56/09
POSTANOWIENIE
2 Dnia 4 grudnia 2009 r.
3 Sąd Najwyższy w składzie :
4 SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący)
5 SSN Katarzyna Tyczka-Rote
6 SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)
7 w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku oś. K.
8 przeciwko J.D.
9 o zapłatę,
10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 grudnia 2009 r.,
11 zażalenia pozwanego
12 na postanowienie Sądu Rejonowego w K.
13 z dnia 11 sierpnia 2009 r., sygn. akt [...],
14 odrzuca zażalenie.
15 2
Uzasadnienie
16 Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2009 r. odrzucił skargę J.D. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku tego sądu z dnia 12 marca 2007 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu
17 przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych - zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym podejmowanych przed sądem niższej instancji - a J.D. sporządził skargę osobiście. W związku z tym skargę tę należało, zgodnie z art. 4246
18 § 3 k.p.c., odrzucić.
19 Postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 11 sierpnia 2009 r. J.D. zaskarżył zażaleniem, również sporządzonym osobiście.
20 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
21 Sąd Rejonowy trafnie wyjaśnił, że stosownie do art. 871 § 1 k.p.c.
22 w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, rozciągające się także na czynności procesowe związane z postępowaniem przed Sądem Najwyższym podejmowane przed sądem niższej instancji. Wspomniany wymóg zastępstwa dotyczy zatem też rozpoznawanego przez Sąd Najwyższy zażalenia na odrzucenie skargi na niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 3941 § 1 k.p.c.). Z tych
23 samych przyczyn, z których Sąd Rejonowy odrzucił skargę J.D., należało więc również odrzucić jego zażalenie na odrzucenie skargi.
24 Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 373 w związku z art. 39821
25 k.p.c.).