Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2006 r., III CZ 50/06

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2006 r., III CZ 50/06

Tekst

1 Sygn. akt III CZ 50/06

POSTANOWIENIE

2 Dnia 23 sierpnia 2006 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca)

5 SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

6 SSN Iwona Koper

7 w sprawie z powództwa C. K.

8 przeciwko D. Bank PBC S.A. w K.

9 o zapłatę,

10 po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 sierpnia 2006 r.,

11 zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 18 kwietnia 2006 r.,

12 oddala zażalenie.

13 2

Uzasadnienie

14 Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną powoda od wyroku tego Sądu z dnia 14 grudnia 2005 r. Sąd Apelacyjny stwierdził, że skarga kasacyjna – wbrew wymaganiu przewidzianemu w art. 3984 §

15 1 pkt 3 k.p.c. – nie zawiera uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania. W zażaleniu powódka zakwestionowała stanowisko Sądu Apelacyjnego, podnosząc, że „skarga kasacyjna (...) oparta jest na jednym zarzucie–podstawie i całe pisemne uzasadnienie zmierza do wykazania oczywistej zasadności tej skargi”.

16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

17 Zgodnie z art. 3984

18 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać – obok

19 oznaczenia orzeczenia, od którego została wniesiona (ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub części), przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia, wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany – także wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie.

20 Wszystkie te wymagania mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine. Zarazem każde wymaganie przewidziane w art. 3984

21 § 1 k.p.c. ma charakter

22 samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych. W skardze wniesionej przez powódkę znalazł się wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, jednak – co trafnie ocenił Sąd Apelacyjny – nie został on uzasadniony, w żadnym bowiem wypadku za takie uzasadnienie nie może być poczytane pozbawione jakiejkolwiek motywacji sformułowanie, że skarga jest „oczywiście zasadna”.

23 Zważywszy ponadto, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinno nawiązywać do przesłanek wymienionych w art. 3989 § 1

24 3

25 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 135), należy podkreślić, iż samo użycie w skardze określeń ustawowych zawartych w tym przepisie nie oznacza, że skarga spełnia ustawowe wymagania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2006 r., II CSK 76/05, nie publ.). Nie można także, ze względu na samoistność każdego z wymagań przewidzianych w art. 3984

26 § 1 k.p.c., odwoływać się do

27 uzasadnienia podstaw kasacyjnych i traktować go jako równoznaczne z uzasadnieniem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52 oraz z dnia 9 sierpnia 2001 r., I PZ 45/01, OSNP 2003, nr 15, poz. 359).

28 W tym stanie rzeczy zażalenie – jako bezzasadne – należało oddalić (art. 39814

29 w związku z art. 3941

30 § 3 k.p.c.).

31 jc