Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2009 r., III CZ 31/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2009 r., III CZ 31/09

Tekst

1 Sygn. akt III CZ 31/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 19 sierpnia 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Jan Górowski (przewodniczący, sprawozdawca)

5 SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

6 SSN Barbara Myszka

7 w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania S. sp. z o.o.

8 w sprawie z powództwa S. sp. z o.o.

9 przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej w W.

10 o zapłatę,

11 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 sierpnia 2009 r.,

12 zażalenia strony powodowej

13 na postanowienie Sądu Apelacyjnego

14 z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt [...],

15 oddala zażalenie i zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.

16 \

17 2

Uzasadnienie

18 Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę powódki z dnia 16 lutego 2009 r. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 12 czerwca 2006 r. [...], wobec wniesienia jej po upływie przepisanego terminu.

19 W zażaleniu pełnomocnik powódki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

20 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

21 Powódka oparła skargę o wznowienie postępowania, odwołując się do podstawy wznowienia określonej w art. 403 § 2 k.p.c., czyli do późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych i środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Sprostowanie przez Sąd Najwyższy uzasadnienia wyroku z dnia 10 listopada 2005 r. w sposób określony w postanowieniu z dnia 23 marca 2006 r., wbrew stanowisku skarżącej nie dotyczyło omyłki pisarskiej, lecz oczywistej niedokładności.

22 Podniesiona okoliczność nie mogła stanowić wskazanej podstawy wznowienia, gdyż jak wynika z protokołu rozprawy apelacyjnej z dnia 29 maja 2006 r. problem omyłek w uzasadnieniu Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 2005 r. był rozważany na tym posiedzeniu i to już po jego odczytaniu, a więc powódka skorzystała z tych okoliczności w poprzednim postępowaniu.

23 Trzeba też zgodzić się z oceną Sądu Apelacyjnego, że skarga została wniesiona także po terminie. Termin do wniesienia skargi liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia i bez znaczenia jest okoliczność z jakiego źródła (art. 407 § 1 k.p.c.). Powódka powzięła wiadomość, jak wynika z ustaleń, o wskazywanej „przyczynie wznowienia”, tj. o treści postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2008 r., na rozprawie w dniu 29 maja 2006 r. W rozprawie tej uczestniczył nie tylko pełnomocnik powódki, ale jej prezes i wiceprezes zarządu. Dzień w którym strona dowiaduje się o istnieniu podstawy wznowienia, jest dniem, w którym strona faktycznie dowiedziała się o istnieniu podstawy, a nie dzień doręczenia w tym wypadku postanowienia z dnia 3

24 23 marca 2006 r. (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2000 r., IV CKN 2/00, OSNC 2000, nr 10, poz. 192).

25 W skardze skarżący oświadczył, że pełnomocnik otrzymał odpis postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2006 r., w dniu 17 października 2008 r. Gdyby liczyć trzymiesięczny termin od tego doręczenia, to i tak wniesienie skargi w dniu 17 lutego 2009 r. nastąpiło z miesięcznym opóźnieniem. Z tych względów zażalenie uległo oddaleniu (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art.

26 39814

27 k.p.c.).