Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2008 r., III CZ 27/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2008 r., III CZ 27/08

Tekst

1 Sygn. akt III CZ 27/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 12 czerwca 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Mirosław Bączyk

5 SSN Katarzyna Tyczka-Rote

6 w sprawie z powództwa D. S.

7 przeciwko Syndykowi Masy Upadłości A.(...) sp. j. w K.

8 o zwolnienie spod egzekucji,

9 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 czerwca 2008 r., zażalenia powódki

10 na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II Cz (…),

11 oddala zażalenie.

Uzasadnienie

12 Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2007 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił zażalenie powódki na postanowienie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu jej apelacji. Od powyższego postanowienia powódka osobiście wniosła skargę kasacyjną, którą Sąd Okręgowy zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 stycznia 2008 r. odrzucił wskazując, że stosownie do art. 3981

13 § 1 k.p.c. oraz art. 3941

14 § 2 k.p.c. od

15 postanowienia Sądu drugiej instancji oddalającego zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu apelacji nie przysługuje ani zażalenie ani skarga kasacyjna. Wskazał też, że skarga kasacyjna nie przysługuje również dlatego, że wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekracza kwoty 50 000 zł, co zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c. czyni skargę niedopuszczalną, a ponadto podlega ona odrzuceniu także z 2

16 uwagi na niedopełnienie wymogu przymusu adwokacko-radcowskiego określonego w art. 871

17 § 1 k.p.c. Z tych przyczyn odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 3986 § 2

18 k.p.c., jako niedopuszczalną.

19 W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik powódki zarzucił niezgodność art. 3982

20 § 1 k.p.c. z art. 32 ust. 1 Konstytucji przez wprowadzenie cezury majątkowej ograniczającej jej prawo do sądu i na tej podstawie wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

21 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

22 Zgodnie z art. 188 pkt 1 Konstytucji o zgodności przepisu ustawy z Konstytucją orzeka Trybunał Konstytucyjny, a nie Sąd Najwyższy, którego kompetencje określone w art. 183 Konstytucji, nie obejmują orzekania o zgodności ustaw z Konstytucją. Nie może być zatem skuteczny zarzut zażalenia powołujący na niezgodność art. 3982

23 § 1 k.p.c. z art. 32 ust. 1 Konstytucji, skoro skarżąca nie przedstawiła orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego tę niezgodność, a Sąd Najwyższy nie znajduje podstaw do wystąpienia z urzędu z odpowiednim pytaniem prawnym do Trybunału, na podstawie art. 193 Konstytucji.

24 Niezależnie od tego trzeba stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest trafne także w świetle wskazanych przez Sąd Okręgowy przepisów art. 3981 § 1, art. 3941

25 § 2

26 oraz art. 871

27 § 1 k.p.c. i dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941

28 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako bezzasadne.