Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2009 r., III CZ 20/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2009 r., III CZ 20/09

Tekst

1 Sygn. akt III CZ 20/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 7 maja 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Marian Kocon (przewodniczący)

5 SSN Józef Frąckowiak

6 SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

7 w sprawie z powództwa M.P.

8 przeciwko D.S.

9 o ochronę dóbr osobistych,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 maja 2009 r.,

11 zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 2 marca 2009 r., sygn. akt [...],

12 oddala zażalenie.

13 2

Uzasadnienie

14 Postanowieniem z dnia 2 marca 2009 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną pozwanej jako niedopuszczalną ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 3986

15 § 2 w związku z art. 3982

16 § 1 k.p.c.). W sprawie o ochronę

17 dóbr osobistych skarga kasacyjna wniesiona od wyroku w części uwzględniającej roszczenie majątkowe jest – zdaniem Sądu – dopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest wyższa niż 50 000 zł. Tymczasem pozwana zaskarżyła przytoczony wyrok w zakresie zasądzającym od niej na rzecz powódki zadośćuczynienie w wysokości 2000 zł.

18 W zażaleniu pełnomocnik pozwanej zarzucił, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 3982

19 § 1 w związku z art. 3986

20 § 2 k.p.c.,

21 ponieważ dopuszczalność skargi kasacyjnej, ze względu na wniesienie jej w sprawie o ochronę dóbr osobistych, jest niezależna od wartości przedmiotu zaskarżenia. W konkluzji zażalenia wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

22 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

23 Osoba, której dobra osobiste zostały zagrożone lub naruszone cudzym działaniem może dochodzić ochrony prawnej zarówno za pomocą roszczeń niemajątkowych, a więc roszczenia o zaniechanie działania zagrażającego dobru osobistemu, roszczenia o zaniechanie działania naruszającego dobro osobiste lub roszczenia o dopełnienie czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia dobra osobistego, w szczególności złożenia stosownego oświadczenia (art. 24 § 1 k.c.), jak i roszczeń majątkowych w postaci żądania zasądzenia zadośćuczynienia pieniężnego (art. 445 § 1 i 2 k.c.) lub odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny (art. 448 k.c.). Wymienione roszczenia (majątkowe lub niemajątkowe) mogą być dochodzone w odrębnych sprawach według właściwości rzeczowej dla każdego z nich. Mogą też zostać zgłoszone w jednym pozwie, lecz wówczas roszczenia majątkowe nie tracą swojego charakteru i nie mogą być traktowane – wbrew stanowisku skarżącej – za dochodzenie prawa niemajątkowego (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 3

24 1985 r., III CZP 27/85, OSNC 1985, nr 12, poz. 185). Z tego względu w razie kumulacji w pozwie o ochronę dóbr osobistych roszczeń majątkowych i niemajątkowych o majątkowym charakterze sprawy, w rozumieniu art. 3982 § 1

25 k.p.c., decyduje charakter stanowiącego przedmiot zaskarżonego wyroku roszczenia. Sąd Apelacyjny trafnie zatem uznał, że o dopuszczalności skargi kasacyjnej pozwanej, ze względu na zaskarżenie wyroku w zakresie dotyczącym roszczenia majątkowego, decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia.

26 Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 39814

27 w związku z art. 3941

28 § 3 k.p.c.).