Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2008 r., III CZ 11/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2008 r., III CZ 11/08

Tekst

1 Sygn. akt III CZ 11/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 2 kwietnia 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

5 SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

6 SSN Krzysztof Strzelczyk

7 w sprawie z powództwa D. J. i W. J.

8 przeciwko J. M.

9 o zapłatę,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 kwietnia 2008 r., zażalenia powodów

11 na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 7 grudnia 2007 r., sygn. akt I ACa (…), oddala zażalenie.

Uzasadnienie

12 Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną powodów D. i W. J. od wyroku tego Sądu z dnia 3 października 2007 r. Sąd Apelacyjny wskazał, iż skarga kasacyjna powodów nie zawiera wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienia, podlega więc odrzuceniu. W zażaleniu z dnia 27 grudnia 2007 r. powodowie wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

13 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

14 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W paragrafie pierwszym art. 3984 k.p.c. ustawodawca skatalogował odrębnie w czterech punktach konstrukcyjne elementy każdej skargi kasacyjnej, a więc cechy istotne (kreatywne) tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, podkreślając zarazem w ten sposób rangę tychże elementów. Brak 2

15 któregokolwiek z nich nie podlega naprawieniu w trybie art. 130 § 1 k.p.c., a więc skarga kasacyjna dotknięta takim nieusuwalnym brakiem podlegała odrzuceniu a limine. Skarga kasacyjna powodów nie spełnia wskazanych wyżej wymogów, gdyż nie zawiera wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienia. To uzasadnienie powinno mieć postać odrębnego wywodu, przedstawiającego analizę prawną skoncentrowaną na wykazaniu przesłanki uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Zdecydowanie nie jest wystarczający, wynikający z całości skargi kasacyjnej, negatywny stosunek skarżącego do wyroku sądu II instancji. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji (art. 39814 w zw. z art. 3941

16 §

17 3 k.p.c.).