Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2010 r., III CZP 13/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2010 r., III CZP 13/10

Tekst

1 Sygn. akt III CZP 13/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 18 marca 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Krzysztof Pietrzykowski

5 SSN Antoni Górski

6 w sprawie z wniosku Bożeny W.

7 o wypłatę wynagrodzenia za dokonanie czynności notarialnej, na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej

8 w dniu 18 marca 2010 r.,

9 na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego

10 przez Sąd Okręgowy

11 postanowieniem z dnia 18 grudnia 2009 r.,

12 „Czy przyznawane notariuszowi, w trybie art. 6 § 4 ustawy z dnia 14 lutego 1991 roku-Prawo o notariacie, od Skarbu Państwa wynagrodzenie w wysokości maksymalnej stawki taksy notarialnej, winno być podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług?" odmawia podjęcia uchwały.

13 2

Uzasadnienie

14 Notariusz Bożena W. wniosła o przyznanie od Skarbu Państwa wynagrodzenia w wysokości 1 733, 54 zł za sporządzenie notarialnej umowy sprzedaży, ponieważ strona tej umowy była zwolniona przez sąd od ponoszenia kosztów wynagrodzenia notariusza.

15 Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2009 r. Sąd Rejonowy przyznał notariuszowi wynagrodzenie w wysokości 1 257 zł, a w pozostałym zakresie oddalił wniosek.

16 Sąd ten uznał, że składnikami należnego wynagrodzenia notariusza są: kwota 763 zł z tytułu taksy notarialnej, kwota 200 zł za sporządzenie i przesłanie wniosku o wpis oraz kwota 294 zł za wypisy.

17 Przy rozpoznawaniu zażalenia Bożeny W. przez Sąd Okręgowy wyłoniło się istotne zagadnienie prawne, a mianowicie, „czy przyznawane notariuszowi od Skarbu Państwa w trybie art. 6 § 4 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1158 ze zm.) wynagrodzenie w wysokości maksymalnej stawki notarialnej winno być podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług”.

18 Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2009 r. Sąd Okręgowy przedstawił te zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia w trybie art. 390 § 1 k.p.c. W dniu 5 marca 2010 r. wpłynęło do Sądu Najwyższego pismo skarżącej, w którym cofa zażalenie, zrzeka się roszczenia objętego zażaleniem oraz wnosi o umorzenie postępowania w tej sprawie.

19 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

20 Zagadnienie prawne stanowiące przedmiot zapytania sądu odwoławczego może dotyczyć tylko takich problemów, które pozostają w związku z rozstrzygnięciem sprawy, tu: z rozstrzygnięciem wątpliwości prawnej przy określeniu wysokości wynagrodzenia notariusza wyznaczonego przez sąd do dokonania czynności notarialnej (art. 5 § 1 i 2 oraz 6 § 3 i 4 Prawa o notariacie). 3

21 Konsekwencją procesową cofnięcia zażalenia przez wnioskodawczynię jest konieczność umorzenia postępowania zażaleniowego (art. 391 § 2 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c.). Takie niemerytoryczne zakończenie postępowania zażaleniowego nie pozostaje w jakimkolwiek związku przyczynowym z przedstawionym zagadnieniem prawnym (art. 390 § 1 k.p.c.), dlatego należało odmówić podjęcia uchwały.