Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 2005 r., III CSK 68/05

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 2005 r., III CSK 68/05

Tekst

1 Sygn. akt III CSK 68/05

POSTANOWIENIE

2 Dnia 10 listopada 2005 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Jacek Gudowski

5 w sprawie z wniosku M. K.

6 przy uczestnictwie J. K., M. K. i S. K.

7 o ustanowienie drogi koniecznej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 listopada 2005 r., na skutek kasacji wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w N. z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt III Ca (…),

8 odrzuca kasację.

Uzasadnienie

9 Zgodnie z ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), która weszła w życie w dniu 6 lutego 2005 r., w kodeksie postępowania cywilnego uchylono m.in. przepisy o kasacji (art. 392 i nast.). Jednocześnie ustawodawca ustanowił nowy środek zaskarżania prawomocnych orzeczeń – skargę kasacyjną, unormowaną w art. 3981

10 i nast. k.p.c. Zgodnie z art. 3 ww. ustawy,

11 przepisy o skardze kasacyjnej stosuje się do orzeczeń sądów drugiej instancji, wymienionych w art. 3981

12 i 5191

13 k.p.c., które zostały wydane począwszy od dnia 6 lutego 2005 r.

14 Postanowienie Sądu Okręgowego w N., zaskarżone przez wnioskodawcę do Sądu Najwyższego, zostało wydane w dniu 7 czerwca 2005 r., a zatem mają do niego zastosowanie przepisy nowe. W tej sytuacji właściwym środkiem zaskarżenia była skarga kasacyjna, a nie kasacja, którą wniósł wnioskodawca, przy czym nie może być mowy o pomyłce tylko w zatytułowaniu środka, gdyż skarżący wyraźnie i jednoznacznie 2

15 odwołał się do nieobowiązujących już przepisów o kasacji. Gdyby zresztą nawet ocenić tę wadliwość liberalnie i potraktować wniesioną kasację jako skargę kasacyjną, to i tak jest ona niedopuszczalna, gdyż nie spełnia wymagań określonych w art. 3984 § 1 pkt 3;

16 skarżący zaniechał sformułowania wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienia.

17 W tej sytuacji należało orzec, jak w sentencji (art. 3986

18 § 2 i 3 k.p.c.).