Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 2015 r., III CSK 6/15

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 2015 r., III CSK 6/15

Tekst

1 Sygn. akt III CSK 6/15

POSTANOWIENIE

2 Dnia 28 kwietnia 2015 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Anna Kozłowska

5 w sprawie z powództwa M. sp. z o.o. w K.

6 przeciwko Syndykowi Masy Upadłości P. sp. z o.o. w G.

7 o zapłatę,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

9 w dniu 28 kwietnia 2015 r.,

10 na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

11 od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

12 z dnia 9 lipca 2014 r.,

13 odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

14 2

15 Uwzględniając szczególny charakter skargi kasacyjnej, która nie otwiera stronie kolejnej instancji dla rozstrzygnięcia sprawy, ale jest determinowana pozycją ustrojową Sądu Najwyższego, Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.

16 przyjmuje sprawę do rozpoznania, jeżeli w sprawie: występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na przesłankę z art. 3989

17 § 1 pkt 1 k.p.c. to jest występowanie w sprawie

18 istotnego zagadnienia prawnego, które w ocenie skarżącego sprowadza się do twierdzenia, że przelew wierzytelności z tytułu pożyczki wywołuje wszelkie skutki skutecznego przeniesienia wierzytelności również w sytuacji gdy umowa pożyczki była nieważna i zbywcy nie przysługiwała wierzytelność z tytułu wykonanej umowy lecz wierzytelność o zwrot świadczenia spełnionego nienależnie. Sformułowane zagadnienie nie może być poczytane za istotne w rozumieniu art. 3989

19 § 1 pkt 1 k.p.c. Przelaną wierzytelność i jej źródło, a więc stosunek prawny, z którego wynikła, strony w umowie dokładnie opisały. Okoliczność, że stosunek prawny, z którego miała ona wynikać nie powstał, nie uzasadnia przyjęcia, że za przedmiot tej samej umowy przelewu można uznać w takim razie wierzytelność, której źródłem jest już inne zdarzenie prawne i to z tej tylko w istocie przyczyny, że wysokość wierzytelności może być tożsama. Odmienność, w okolicznościach sprawy, zdarzenia będącego źródłem wierzytelności, o której stanowiła umowa przelewu, a więc i odmienność przedmiotu tej umowy powoduje, że nie można zasadnie twierdzić, iż dla skuteczności przelewu obojętny jest rodzaj stosunku zobowiązaniowego, z którego wynika przelana wierzytelność. Takiemu rozumieniu zakresu pojęcia „oznaczenia przelanej wierzytelności” sprzeciwia się nie tylko dotychczasowe orzecznictwo Sądu Najwyższego (por. wyrok z dnia 5 listopada 1999 r. III CKN 423/98, OSNC 2000/5/92; wyrok z dnia 21 maja 2004 r. V CK 505/03, niepubl.), ale i treść m.in. art. 509 § 2 k.c., czego skarżący nie uwzględnił.

20 3

21 W świetle powyższego brak było podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989

22 § 2 k.p.c.).