Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2007 r., III CSK 387/06

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2007 r., III CSK 387/06

Tekst

1 Sygn. akt III CSK 387/06

POSTANOWIENIE

2 Dnia 22 marca 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

5 SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

6 SSN Zbigniew Strus

7 w sprawie z powództwa M. K. i R. K.

8 przeciwko Uniwersytetowi […]

9 o zapłatę,

10 po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2007 r.,

11 skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 19 kwietnia 2006 r.,

12 odrzuca skargę kasacyjną.

13 2

Uzasadnienie

14 Sąd pierwszej instancji uwzględnił w części powództwo o zapłatę do wysokości kwoty 181.618,21 zł wraz z ustawowymi odsetkami, którym powodowie domagali się naprawienia szkody powstałej w następstwie konieczności zwrotu lokalu nieuczestniczącym w tym sporze właścicielom nieruchomości, a który to lokal powodowie wynajęli od pozwanego na okres dziesięcioletni, przed upływem którego to okresu musieli zwrócić go jego właścicielowi w wykonaniu prawomocnego wyroku eksmisyjnego. Sąd ten uznał, że pozwany ponosi odpowiedzialność deliktową wobec zawarcia z powodami umowy najmu lokalu znajdującego się w nieruchomości, której nie był właścicielem. Na zakres szkody podlegającej naprawieniu przez pozwanego składają się w ocenie Sądu pierwszej instancji nakłady poniesione na remont lokalu w wysokości 106.125,21 zł oraz wartość niewykorzystanego wyposażenia lokalu określonego kwotą 75.493 zł. W następstwie uwzględnienia w części apelacji każdej ze stron Sąd Apelacyjny w punkcie pierwszym sentencji swego wyroku zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w punkcie I przez zasądzenie od pozwanego na rzecz powodów kwoty 48.074 zł (w uwzględnieniu apelacji pozwanego), a nadto – w uwzględnieniu apelacji powodów – określił wcześniejszą o niecałe 6 lat datę, od której zasądził odsetki ustawowe. Sąd odwoławczy zmienił też punkt III sentencji zaskarżonego apelacją pozwanego wyroku Sądu Okręgowego w ten sposób, że zasądził od powodów na rzecz pozwanego kwotę 5.410 zł tytułem kosztów procesu.

15 W punkcie drugim sentencji wyroku Sądu Apelacyjnego oddalono w pozostałej części apelacje obu stron, a w jego punkcie trzecim zasądzono od powodów na rzecz pozwanego koszty postępowania apelacyjnego.

16 Od powyższego wyroku Sądu odwoławczego powodowie wnieśli skargę kasacyjną zaskarżając go w części w punkcie 1, 2 i 3. Wartość przedmiotu zaskarżenia skarżący określili kwotą 58.051,21 zł.

17 3

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

19 Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn.

20 Określenie w skardze kasacyjnej wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 58.051,21 zł oraz zbieżne z nią sformułowanie wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w którym zasądzono nim kwotę mniejszą niż 106.125,21 zł dowodzi tego, że powodowie wnieśli skargę kasacyjną od nieistniejącego orzeczenia. Sąd Apelacyjny orzekając reformatoryjnie w istocie obniżył zasądzoną przez Sąd Okręgowy na rzecz powodów kwotę 181.618,21 zł do wysokości kwoty 48.074 zł. Jednakże Sąd odwoławczy w sentencji zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku nie orzekł zarazem o oddaleniu powództwa w zakresie żądania powodów przewyższającego kwotę zasądzoną orzeczeniem reformatoryjnym. Ponieważ skarga kasacyjna kwestionuje nieuwzględnienie żądania powodów w zakresie kwoty 58.051,21 zł, a więc w zakresie wykraczającym ponad zasądzoną kwotę 48.074 zł, a Sąd Apelacyjny nie orzekł o oddaleniu powództwa w tym przedmiocie, przeto skarga kasacyjna wniesiona została od nieistniejącego orzeczenia Sądu drugiej instancji.

21 Ponieważ skarga kasacyjna przysługuje z mocy art. 3981 § 1 k.p.c. m.in. od

22 wydanego przez Sąd drugiej instancji prawomocnego wyroku, przeto wobec wskazanego wyżej braku rozstrzygnięcia w wyroku Sądu Apelacyjnego, a potraktowanego błędnie przez skarżących jako istniejącego substratu zaskarżenia, skargę kasacyjną powodów należało uznać z tej przyczyny za niedopuszczalną, a w konsekwencji za podlegającą odrzuceniu.

23 Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 3986

24 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3986

25 § 2 k.p.c.