Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2010 r., III CNP 56/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2010 r., III CNP 56/09

Tekst

1 Sygn. akt III CNP 56/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 24 marca 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

5 w sprawie z powództwa Zakładu I.(…) sp. j. w K.

6 przeciwko Przedsiębiorstwu R.(…) sp. j. w K.

7 o ustalenie,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 marca 2010 r., na skutek skargi strony pozwanej

9 o stwierdzenie niezgodności z prawem

10 prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.

11 z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt VII Ga (…),

12 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

13 W związku ze skargą pozwanej Przedsiębiorstwa R.(…) Sp. j. w K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 26 czerwca 2009 r. należy zważyć, co następuje.

14 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: 1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, 2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, 3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, 4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, 5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 – że występuje

15 2

16 wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, 6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

17 Skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 4245

18 § 1 pkt 3 k.p.c.

19 Nie przytoczono w niej przepisów, z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, sam zaś zarzut naruszenia wskazanych przepisów nie oznacza jeszcze, że skarżący uznaje orzeczenie za niezgodne z tymi przepisami.

20 Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie wyjaśniano, że rygory określone w art. 4245

21 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. stanowią takie wymagania konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem, które przez ustawodawcę zostały wyraźnie oddzielone. Jest tak dlatego, że nie wszystkie wady postępowania poprzedzającego wydanie skarżonego orzeczenia, wytykane w ramach obu podstaw, powodują niezgodność orzeczenia z prawem, a jeśli tak się dzieje, to przepisy wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być – i często nie są – tożsame z przepisami, z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (por. Kodeks postępowania cywilnego – Komentarz pod red. T. Erecińskiego, Lexis Nexis 2007, tom drugi, str. 325- 326).

22 Nie można zatem uznać, aby skarżący spełnił wyraźnie wyodrębnione w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. konstrukcyjne wymaganie skargi.

23 Zgodnie z art. 4248

24 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu niejawnym m.in. skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 4245 § 1 k.p.c.

25 Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.