Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2007 r., III CNP 40/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2007 r., III CNP 40/07

Tekst

1 Sygn. akt III CNP 40/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 12 lipca 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Iwona Koper

5 w sprawie z powództwa JP

6 przeciwko LG i EG

7 o wydanie nieruchomości,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lipca 2007 r., na skutek skargi powoda

9 o stwierdzenie niezgodności z prawem

10 prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w J.

11 z dnia 26 września 1996 r., sygn. akt [...]

12 oraz wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 maja 1997 r., sygn. akt [...]

13 odrzuca skargę.

14 2

Uzasadnienie

15 Powód JP wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w J. z dnia 26 września 1996 r. oraz wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 maja 1997 r. w sprawie o wydanie nieruchomości.

16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

17 Zgodnie z art. 871

18 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

19 obowiązuje obligatoryjne zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Wymaganie to ma charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga wniesiona osobiście przez stronę niebędącą sędzią, prokuratorem, notariuszem, profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, adwokatem, radcą prawnym, radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871

20 § 2 k.p.c.) jest dotknięta tzw.

21 brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych (art. 130 k.p.c.) i podlega odrzuceniu a limine. Wniesiona skarga sporządzona i wniesiona została osobiście przez powoda JP, a zatem bez zachowania przymusu adwokacko - radcowskiego.

22 Wniesiona skarga podlega odrzuceniu także z tej przyczyny, że dotyczy orzeczenia, które uprawomocniło się przed 1 września 2004 r.

23 W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 października 2005 r., III BZP 1/05 (OSNC 2006, nr 5, poz. 78), mającej moc zasady prawnej, oraz w postanowieniu z dnia 12 lipca 2005 r., l CNP 1/05 (OSNC 2006, nr 1, poz. 15) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od orzeczeń, które stały się prawomocne z dniem 1 września 2004 r. i później. W tej sytuacji skarga wniesiona od orzeczenia, które zostało wydane w dniu 26 września 1996 r. jest niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy skarga jest niedopuszczalna, co prowadzi do jej odrzucenia (art. 4248

24 § 1 k.p.c.).