Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 r., III CNP 31/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 r., III CNP 31/11

Tekst

1 Sygn. akt III CNP 31/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 17 listopada 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Dariusz Dończyk

5 w sprawie z powództwa R. U.

6 przeciwko Spółdzielni Mleczarskiej w T.

7 o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

9 w dniu 17 listopada 2011 r.,

10 na skutek skargi powoda

11 o stwierdzenie niezgodności z prawem

12 prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

13 z dnia 9 czerwca 2010 r.,

14 odrzuca skargę.

15 2

Uzasadnienie

16 Powód R. U., zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 9 czerwca 2010 r.

17 Skarga podlega odrzuceniu z następujących powodów.

18 Stosownie do art. 4245

19 § 1 pkt 3 k.p.c. jednym z wymogów prawidłowego

20 sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem jest wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (powinno to nastąpić w wydzielonej części redakcyjnej skargi). W niniejszej skardze powołano jej podstawy, nie wskazano natomiast przepisu prawa, z którym kwestionowane orzeczenie ma być sprzeczne.

21 Tymczasem nie ulega wątpliwości, że mimo popełnionych uchybień prawnych ostateczna treść wyroku sądu może odpowiadać prawu, tj. prawidłowo rozstrzygać o oddanym pod osąd roszczeniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2008 r., III CNP 50/08, OSNC ZD 2009, poz. 59). Dlatego też ustawodawca uznał, że wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest, zdaniem autora skargi, niezgodne, należeć powinno do tzw. konstrukcyjnych wymagań skargi.

22 Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki przewidziane w art. 4245

23 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi

24 „wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 4245

25 § 1 pkt 5 k.p.c.).

26 Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków prawnych, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, 3

27 że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia. Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 4245

28 § 1 pkt 5 k.p.c., skarżący musi

29 „wykazać" (nie tylko „wskazać"), iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić i przedstawić w skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz w drodze stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco uzasadnić. Niniejsza skarga nie wypełnia obowiązku nałożonego w art. 4245 § 1 pkt

30 5 k.p.c.

31 Skarga dotknięta wskazanymi brakami podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248

32 § 1 k.p.c.