Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2009 r., III CNP 31/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2009 r., III CNP 31/09

Tekst

1 Sygn. akt III CNP 31/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 29 października 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

5 w sprawie z powództwa K.W. i T.G.

6 przeciwko M.K., A.K. i K.K.

7 o wydanie i zakazanie naruszeń,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 października 2009 r., na skutek skargi powodów

9 o stwierdzenie niezgodności z prawem

10 prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.

11 z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt [...],

12 odrzuca skargę.

13 2

Uzasadnienie

14 W związku ze skargą powodów K.W. i T.G. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 kwietnia 2008 r. należy podnieść, co następuje.

15 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: 1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, 2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, 3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, 4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, 5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 –

16 że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi oraz 6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

17 Poprzednio wniesiona od tego samego orzeczenia skarga została odrzucona przez Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 10 grudnia 2008 r., z uwagi na nie spełnienie wymogów określonych w art. 4245

18 § 1 pkt 1 i 3 k.p.c. Ponownie

19 wniesiona skarga spełnia wymóg oznaczenia orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części.. Nadal jednak nie spełnia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. W skardze

20 nie przytoczono przepisów, z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, sam zaś zarzut naruszenia wskazanych przepisów nie oznacza jeszcze, że skarżący uznaje orzeczenie za niezgodne z tymi przepisami.

21 Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie wyjaśniano, że rygory określone w art. 4245

22 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. stanowią takie wymagania konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem, które przez ustawodawcę zostały wyraźnie oddzielone. Jest tak dlatego, że nie wszystkie wady postępowania poprzedzającego wydanie skarżonego orzeczenia, wytykane w ramach obu podstaw, powodują niezgodność orzeczenia z prawem, a jeśli tak się 3

23 dzieje, to przepisy wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być – i często nie są – tożsame z przepisami, z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (por. Kodeks postępowania cywilnego – Komentarz pod red. T. Erecińskiego, Lexis Nexis 2007, tom drugi, str. 325-326).

24 Ponadto, skarga wymaga uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody.

25 Wymaga to przedstawienia wywodu, z którego wynika, że źródłem szkody jest właśnie zaskarżone orzeczenie, a nie inne zdarzenie, oraz przedstawienia dowodów bądź co najmniej ich surogatów dla uprawdopodobnienia jej wysokości. Skarżący ograniczyli się do stwierdzenia, że zapłacili za całą nieruchomość, a pozostała im część o 166 m2

26 mniejsza od zakupionej, wskazali orientacyjną cenę

27 1 m2

28 nieruchomości budowlanej w Z. dodając, że wartość pozostałej części nieruchomości uległa obniżeniu.

29 Z tego względu, orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).