Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 września 2008 r., III CNP 31/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 września 2008 r., III CNP 31/08

Tekst

1 Sygn. akt III CNP 31/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 10 września 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Henryk Pietrzkowski

5 w sprawie z powództwa "C.(...)" S.A. w K.

6 przeciwko M. K., Skarbowi Państwa - Staroście X., Prezydentowi Miasta K. wykonującemu zadania z zakresu administracji rządowej o usunięcie niezgodności pomiędzy stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej, a rzeczywistym stanem prawnym,

7 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 września 2008 r., na skutek skargi Rzecznika Praw Obywatelskich o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 6 listopada 2006 r., sygn. akt II Ca (…)

8 odrzuca skargę i znosi wzajemnie koszty postępowania wywołanego wniesioną skargą.

Uzasadnienie

9 Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 6 listopada 2006 r. Stosownie do art. 4245

10 § 1 pkt 3 k.p.c. jednym z wymogów prawidłowego

11 sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem jest wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. W skardze powołano jej podstawy, nie wskazano natomiast przepisu prawa, z którym kwestionowane orzeczenie ma być sprzeczne. Nie sanuje tego braku okoliczność, że skarga spełnia wymaganie przewidziane w art. 4245

12 § 1 pkt 2 k.p.c., skoro wymagania

13 skargi wskazane w pkt 2 i 3 art. 4245

14 § 1 k.p.c. są niezależne od siebie i spełniają, jako

15 2

16 istotne elementy skargi, różne funkcje. Dlatego też ustawodawca uznał, że wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest zdaniem autora skargi, niezgodne, należeć powinno, do tzw. konstrukcyjnych wymagań skargi.

17 Skarga nie spełnia też wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

18 Uprawdopodobnienie szkody wyrządzonej zaskarżonym orzeczeniem zostaje spełnione, jeśli skarżący powoła w skardze nie tylko wszystkie znane mu fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym orzeczeniem a doznanymi wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto powoła dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu szkody wiarygodnym. W postępowaniu wywołanym skargą Sąd Najwyższy wprawdzie nie bada tych dowodów, ale ich powołanie jest konieczne dla uprawdopodobnienia (uwiarygodnienia) szkody. W przeciwnym razie mogłoby się okazać, że skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem przyjęta zostanie do merytorycznego rozpoznania, mimo że zaskarżone orzeczenie nie spowodowało szkody, albo wywołało skutki, które tylko w mniemaniu skarżącego stanowią o szkodzie, która w istocie nie zaistniała. Samo twierdzenie skarżącego o wystąpieniu szkody nie spełnia wymagania skargi przewidzianego w art. 4245

19 pkt 5 k.p.c. Należało więc odrzucić skargę (art. 4248

20 § 1

21 k.p.c.).

22 O kosztach postępowania wywołanego wniesioną skargą należało orzec na podstawie art. 39818

23 w zw. z art. 42412

24 k.p.c.