Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 1996 r., III ARN 94/95

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 1996 r., III ARN 94/95

Tekst

TEZY

1 W myśl art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ przy zameldowaniu na pobyt stały oraz czasowy trwający ponad dwa miesiące należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu /pomieszczeniu/, w którym ma nastąpić zameldowanie.

Sentencja

2 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Wojewody (...) w przedmiocie zameldowania na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 17 sierpnia 1995 r. SA/Kr 188/95

3 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania NSA OZ w Krakowie.

Uzasadnienie

4 Przepis ten wymaga istnienia /potwierdzenia/ "uprawnienia do przebywania w lokalu", które - zdaniem Sądu Najwyższego w niniejszym składzie należy interpretować zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w uchwale Składu Siedmiu Sędziów tego Sądu z dnia 11 lutego 1993 r. III AZP 28/92 /OSNCP 1993 z. 2-8 poz. 117/.

5 Przyjęto w niej, że organ właściwy w sprawach ewidencji ludności na zasadzie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia o ewidencji ludności i dowodach osobistych rozstrzyga wątpliwości co do istnienia po stronie składającego wniosek o zameldowanie na pobyt stały uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie.

6 Jeżeli jednak na tle powyższego uprawnienia powstaje spór o charakterze cywilnoprawnym zainteresowanemu służy droga sądowa.