Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 1993 r., III ARN 87/92

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 1993 r., III ARN 87/92

Tekst

TEZY

1 Art. 109 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. - Ordynacja wyborcza do rad gmin /Dz.U. nr 16 poz. 96/ nie precyzuje formy zrzeczenia się mandatu.

2 Przeto może być wyrażony objaw woli w taki sposób, aby był wyraźnie uzewnętrzniony, wolny od wad i przyjęty do wiadomości przez adresata, czyli przez radę, do której został wybrany radny zrzekający się mandatu.

3 Brak określenia formy oświadczenia woli przy zrzekaniu się mandatu radnego ma charakter normy ustawowej bezwzględnie obowiązującej, która nie może być zmieniona w drodze aktów podustawowych, choćby uchwałą rady gminy.

4 Oświadczenie woli może być złożone ustnie na sesji do protokołu lub na piśmie indywidualnie albo połączone w jednym piśmie przez kilku radnych.

5 Akt zrzeczenia się mandatu ma charakter jednostronnego oświadczenia woli i nie można go ograniczać co do formy.

6 Tylko w razie wątpliwości co do skutecznego charakteru takiego oświadczenia można domagać się jego potwierdzenia na sesji rady bądź w inny sposób.

7 Kreowanie przez organy samorządu jakichkolwiek barier formalnych przy realizacji prawa radnego do zrzeczenia się mandatu jest niedopuszczalne, gdyż stoi ono w sprzeczności z regułą autonomii woli.

8 Uchwała rady gminy stwierdzająca wygaśnięcie mandatu radnego ma charakter deklaratoryjny i obowiązuje ze skutkiem od daty zrzeczenia się.

Sentencja

9 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi Rady Gminy (...) na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy (...) w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 5 maja 1992 r. SA/Lu 391/92

10 oddala rewizję nadzwyczajną.