Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 1996 r., III ARN 77/95

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 1996 r., III ARN 77/95

Tekst

TEZY

1 1. Dla zachowania uprawnień kombatanckich w oparciu o przepis art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. nr 17 poz. 75 ze zm./ decydujący jest fakt ochotniczego zgłoszenia się i przynależność do wskazanych w tej ustawie polskich formacji wojskowych.

2 2. Rygorystyczna wykładnia art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. nr 17 poz. 75 ze zm./ nie wynika wprost ze sformułowań ustawowych, a ponadto abstrahuje w sposób zasadniczy od okoliczności, że w zależności od potrzeb, uwarunkowań wojennych i decyzji dowództwa poszczególne formacje i oddziały wojskowe brały bezpośredni udział w starciach wojskowych z nieprzyjacielem; nie zależało to jednak od woli czy wyboru indywidualnych żołnierzy, czy też nawet ich ogółu.

Sentencja

3 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (...) w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 25 kwietnia 1995 r. SA/Ka 708/94

4 oddala rewizję nadzwyczajną.

Uzasadnienie

5 Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, uprzednio zapadło już kilka wyroków tego Sądu przyjmującego podobną /a więc uznającą za wystarczającą w świetle cytowanego przepisu art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach okoliczność ochotniczego zgłoszenia się i późniejszą przynależność do polskich formacji wojskowych/ interpretację powyższego przepisu.

6 W ocenie Sądu Najwyższego nie ma podstaw, by wykładnię tę uznać za nieuprawnioną, przeto naruszającą prawo.

7 W żadnym już jednak wypadku nie byłoby uzasadnione stwierdzenie, iż wykładnia ta rażąco narusza prawo, co jedynie uprawnia Sąd Najwyższy do uchylenia prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.