Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 1994 r., III ARN 77/93

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 1994 r., III ARN 77/93

Sentencja

1 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) Spółki z o.o. na decyzję Izby Skarbowej (...) w przedmiocie wymiaru podatku dochodowego za 1991 rok na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 15 kwietnia 1993 r. SA/Ka 1719/92

2 oddala rewizję nadzwyczajną.

Uzasadnienie

3 Analizując przepis art. 7 ust. 1 umowy z dnia 18 grudnia 1972 r. między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodów i majątku /Dz.U. 1975 nr 31 poz. 163/ sąd administracyjny zasadnie uznał, że umowa ta nie zawiera postanowień odmiennych, a jedynie precyzuje warunki na jakich ma odbywać się opodatkowanie podmiotów gospodarczych na terytoriach obu stron umowy.

4 Prawidłowo sąd ten uznał na podstawie dołączonych do akt zaświadczeń wystawionych przez zaprzysiężonego doradcę podatkowego, ustanowionego przez Ministra Finansów Landu Północnej Westfalii, że prace wykonywane w Republice Federalnej Niemiec przez przedsiębiorstwo wykonawcze podlegają opodatkowaniu przez niemieckie władze finansowe.

5 Zaliczki podatkowe od osób prawnych, należne od Spółki zostały wpłacone za pośrednictwem Biura Spółki do niemieckiego Urzędu Finansowego w pełnej wysokości z tytułu zysków z działalności tego przedsiębiorstwa.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zasadnie stwierdził że Biuro to jest uznawane przez stronę niemiecką za spełniające wszelkie wymagania zakładu w rozumieniu art. 5 wyżej wymienionej umowy polsko-niemieckiej w stosunku do podmiotów gospodarczych, które wykonują prace na terenie Republiki Federalnej Niemiec w powiązaniu z tym Biurem.