Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 1991 r., III ARN 7/91

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 1991 r., III ARN 7/91

Sentencja

1 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Wydziału Komunikacji Urzędu Wojewódzkiego (...) w przedmiocie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia szkolenia kierowców pojazdów silnikowych na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 4 maja 1990 r. SA/Lu 275/90

2 uchyla zaskarżony wyrok oraz decyzję Dyrektora Wydziału Komunikacji Urzędu Wojewódzkiego (...).

Uzasadnienie

3 W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1990 r. III ARN 31/90 wydanym w sprawie o analogicznym stanie faktycznym i prawnym, wyrażony został pogląd, że sąd nie jest związany tymi postanowieniami rozporządzenia ministrów, nawet jeżeli wydane zostało ono na podstawie ustawy i w celu jej wykonania, które są sprzeczne z wynikającą z art. 6 Konstytucji RP oraz z art. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej /Dz.U. nr 41 poz. 324 ze zm./ ustrojową zasadą swobody prowadzenia działalności gospodarczej, przysługującej każdemu na różnych prawach z zachowaniem jedynie warunków określonych przepisami prawa.

4 W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 9 września 1986 r. III AZP 4/86 /OSNCP 1987 z. 10 poz. 147/ wyrażony został pogląd, że prawo sądów do oceny, czy podstawowy akt normatywny jest zgodny z ustawą i do odmowy zastosowania takiego aktu w razie stwierdzenia jego niezgodności z ustawą, nie koliduje z kompetencjami Trybunału Konstytucyjnego.