Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1985 r., III ARN 7/85

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1985 r., III ARN 7/85

Tekst

TEZY

1 Nietrafny jest pogląd, jakoby budynek parafialny, przeznaczony na mieszkania dla księży i w części na ich działalność katechetyczną oraz na szkolenie chóru kościelnego stanowił obiekt użyteczności publicznej, do wzniesienia którego, z uwagi na brak odpowiednich postanowień w przepisach rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/ nie miały zastosowania żadne ograniczenia, w szczególności objęte art. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./.

2 Zgodnie z definicją, zawartą w par. 4 powołanego rozporządzenia, przez budynki użyteczności publicznej rozumie się takie budynki, które służą celom administracji, wymiaru sprawiedliwości, oświaty, celom kultu religijnego, służbie zdrowia itp.

3 Za budynek służący celom kultu religijnego uważa się kościół względnie kaplicę, jako miejsce modłów dla każdego, kto chce zaspokoić swoje potrzeby religijne.

4 Dom parafialny nie służy celom kultu religijnego.

Sentencja

5 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na rozbudowę kaplicy (...) na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego PRL (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 1984 r. II SA 694/84

6 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę NSA w Warszawie do ponownego rozpoznania.