Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 1992 r., III ARN 61/92

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 1992 r., III ARN 61/92

Sentencja

1 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi Przewodniczącego Rady Gminy w (...) na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 27 marca 1992 r. SA/Lu 1176/91

2 postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

3 Określone w art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./ postępowanie wewnętrzne gminy w sprawie zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego spełnia przede wszystkim funkcję samooceny zakwestionowanego w drodze nadzoru aktu gminy.

4 Postępowanie takie gmina powinna w zasadzie przeprowadzić przed złożeniem skargi a brak tego postępowania i odpowiedniej w związku z tym uchwały właściwego organu gminy oznacza ułomność podstawy zaskarżenia. Jest to jednakże wątpliwość, która może być usunięta na skutek podjęcia odpowiedniej uchwały przed rozstrzygnięciem skargi przez sąd administracyjny.

5 Usuwalność wadliwości dotyczącej podstawy zaskarżenia oznacza, że sąd administracyjny miałby podstawę do odrzucenia z tego powodu skargi dopiero po bezskutecznym zastosowaniu trybu usuwania braków skargi, przewidzianego w art. 204 par. 1 zdanie drugie Kpa to znaczy, jeżeli braki skargi nie zostałyby uzupełnione w wyznaczonym terminie.