Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1995 r., III ARN 57/94

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1995 r., III ARN 57/94

Tekst

TEZY

1 Czynność cofnięcia rewizji nadzwyczajnej powinna być oceniona z punktu widzenia dopuszczalności tej czynności według kryteriów określonych w art. 203 par. 4 Kpc, gdyż art. 393 par. 1 Kpc stanowi, że jeżeli nie ma przepisów szczególnych o postępowaniu przed sądem rewizyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.

Sentencja

2 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Kolegium Odwoławczego (...) i decyzję Prezydenta Miasta (...) w przedmiocie cofnięcia przydziału lokalu mieszkalnego na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 30 października 1992 r. SA/Gd 1292/92

3 postanowił umorzyć postępowanie z rewizji nadzwyczajnej.

Uzasadnienie

4 Za trafny należy uznać pogląd Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, że w świetle art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. nr 105 poz. 509/ brak jest materialnych podstaw do podtrzymywania wniesionej w dniu 11 października 1993 r. rewizji nadzwyczajnej.