Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 1993 r., III ARN 57/93

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 1993 r., III ARN 57/93

Tekst

TEZY

1 Na tle brzmienia par. 11 ust. 1 pkt 15 lit. "c" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 czerwca 1989 r. w sprawie stawek podatku obrotowego od osób fizycznych i osób prawnych nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej oraz ulg i zwolnień od tego podatku /Dz.U. nr 44 poz. 242/ nasuwa się potrzeba wykładni, wymaganego dla zwolnienia od podatku obrotowego warunku, ażeby sprowadzone z zagranicy towary nabyte były za waluty obce pochodzące z posiadanego rachunku walutowego w jednym z polskich banków dewizowych.

2 W tak sformułowanym przepisie nie budzi wątpliwości, że sprowadzenie z zagranicy towarów powinno pozostawać w związku ze środkami dewizowymi ulokowanymi w polskim banku dewizowym to jest, że towary te mają być nabyte "za" takie środki /ściślej walutę obcą/.

3 W świetle tych sformułowań nie jest natomiast wprost określona sytuacja terminu, w jakim środki dewizowe pochodzące z posiadanego rachunku walutowego w jednym z polskich banków dewizowych mogą być przekazane kontrahentowi zagranicznemu.

Sentencja

4 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Izby Skarbowej (...) w przedmiocie ustalenia podatku obrotowego za rok 1989 i 1990 na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 7 października 1992 r. SA/Ka 854/92 i SA/Ka 855/92

5 oddala rewizję nadzwyczajną.