Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 1992 r., III ARN 5/92

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 1992 r., III ARN 5/92

Sentencja

1 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Wydziału Planowania Przestrzennego (...) Urzędu Miasta (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku letniskowego na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego PRL (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 22 stycznia 1987 r. SA/Kr 84/86

2 oddala rewizję nadzwyczajną.

Uzasadnienie

3 Zasadnie w rewizji nadzwyczajnej wywiedziono, że stosownie do przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./, podlegają bądź przymusowej rozbiórce bądź przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania te obiekty budowlane, które zostały wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy jeżeli znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę.

4 Z kolei terenem, który w rozumieniu art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nie jest przeznaczony pod zabudowę, jest nie tylko teren przeznaczony w istniejącym planie ogólnym lub szczególnym na inne cele lub pod innego rodzaju zabudowę ale także teren nie przeznaczony pod zabudowę ze względu na brak takich planów.

5 Powyższe stanowisko znalazło już poprzednio wyraz w orzecznictwie Sądu Najwyższego /por. wyrok z dnia 28 czerwca 1985 r. III ARN 11/85 - OSN 1985 z. 3 poz. 40/ jako wynik komplementarnej oceny prawa budowlanego oraz przepisów ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 35 poz. 185 ze zm./.

6 Pomimo stwierdzonego naruszenia prawa przez zaskarżony wyrok brak jest podstawy do uchylenia tegoż wyroku gdyż rewizja nadzwyczajna została złożona po upływie sześciu miesięcy od jego uprawomocnienia się /art. 421 par. 2 Kpc/.