Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 1992 r., III ARN 41/91

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 1992 r., III ARN 41/91

Tekst

TEZY

1 W ustawie z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1989 nr 14 poz. 74/ chodzi o "wygaśnięcie prawa użytkowania", to znaczy ustalenia terminu ustania prawa użytkowania, którego okres pierwotnie nie był oznaczony. Dlatego, że użytkowanie zostało ustanowione bez oznaczenia terminu, do jego zakończenia niezbędne stało się określenie przesłanek, które stwarzają podstawę orzeczenia jego ustania, co ustawodawca określił jako "wygaśnięcie prawa użytkowania".

2 W określeniu tym jest bardzo bezpośrednio /ekspresyjnie/ wyrażona zasada tego uregulowania, która odnosi się do zmiany /odebrania/ ze względu na zaistnienie, nowych określonych okoliczności, prawa poprzednio decyzją nadanego.

3 Natomiast w art. 162 par. 1 pkt 1 Kpa uregulowana jest inna sytuacja.

4 Nie chodzi tu o "wygaśnięcie prawa" w sensie wyzbycia z uprawnień wynikających z decyzji, ale o "wygaśnięcie decyzji".

5 Wygaśnięcie decyzji następuje aktem deklaratoryjnym stwierdzającym, że dana decyzja stała się "bezprzedmiotowa", to znaczy, że wynikające z decyzji prawa i obowiązki przestały już istnieć i teraz chodzi już tylko o "formalne" potwierdzenie takiego stanu rzeczy.

Sentencja

6 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi Dyrekcji Naczelnej Funduszu Wczasów Pracowniczych (...) na decyzję Wojewody (...) w przedmiocie wygaśnięcia prawa zarządu nieruchomości zabudowanej na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 28 maja 1991 r. SA/Po 430/91

7 oddala rewizję nadzwyczajną.