Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 1992 r., III ARN 39/91

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 1992 r., III ARN 39/91

Tekst

TEZY

1 Podatnik uzyskujący ulgę podatkową na zasadach i w trybie nie przewidzianym przepisami prawnymi znajduje się w pozycji szczególnego uprzywilejowania w porównaniu z innymi podatnikami. Konstytucyjna zasada równości obywateli wobec prawa dotyczy w jednakowej mierze korzystania z uprawnień, co również ponoszenia obowiązków przewidzianych prawem.

2 Z punktu widzenia państwa prawnego równość obywateli w wypełnianiu obowiązków, zamykanie drogi do nieuzasadnionego i nie znajdującego podstaw prawnych różnicowania ich pozycji przez ulgi lub przywileje godzi w interes Rzeczypospolitej Polskiej, tak samo jak pozostawanie w obrocie prawnym wyroku sądowego, który mógłby swoją oceną prawną, wiążącą sąd administracyjny i organ administracyjny, stworzyć podstawy do nierówności w obowiązkach podatników podejmujących i kontynuujących inwestycje.

Sentencja

3 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Izby Skarbowej (...) w przedmiocie przyznania ulgi podatkowej z tytułu inwestycji na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 16 kwietnia 1991 r. SA/Po 217/91

4 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę NSA OZ w Poznaniu do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

5 Jeżeli ulgi w podatkach są wyjątkiem od generalnej reguły, bo taka jest istota ulgi, a w dodatku chodzi o ulgę zachowaną w mocy przepisem przejściowym, to przepisy dotyczące tej ulgi muszą być interpretowane tylko ścieśniająco, a nie jest dopuszczalne stosowanie wykładni rozszerzającej.

6 Przepis art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania /Dz.U. nr 74 poz. 443/ nie mógł więc w rozpatrywanej sprawie być stosowany, jeżeli nowy tytuł do ulgi inwestycyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 19 grudnia 1975 r. o ulgach podatkowych z tytułu inwestycji /Dz.U. nr 45 poz. 230 ze zm./ został zgłoszony organom skarbowym już po utracie mocy obowiązującej przez ustawę z 1975 r.

7 W rozumieniu tej ustawy zakup maszyn był nowym tytułem do ulgi, skoro w tej ustawie nie występowało ani pojęcie "warsztatu rzemieślniczego". ani "zakładu rzemieślniczego", ani też innej tego rodzaju jednostki produkcyjno-usługowej rozumiane jako obiekt budowlany wyposażony w maszyny i urządzenia wykorzystywane w działalności gospodarczej.