Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1990 r., III ARN 38/90

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1990 r., III ARN 38/90

Tekst

TEZY

1 Ani wykładnia historyczna przepisu art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /t.j. Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165/ ani analiza jego brzmienia obowiązującego nie daje podstaw do przywiązywania zróżnicowanych skutków prawnych od tego, że współlokator jest podnajemcą lub osobą mieszkającą z najemcą pod tytułem darmym, czy od tego, na jaki okres czasu współlokator jest zameldowany.

Sentencja

2 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Kierownika Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miejskiego (...) w przedmiocie odmowy przydzielenia lokalu mieszkalnego na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 1990 r. SA/Wr 1467/89

3 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę NSA OZ we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

4 W rozumieniu przepisu art. 46 ust. 2 prawa lokalowego skarżący był osobą pozostałą po śmierci najemcy zamieszkującą wraz z najemcą przez okres dłuższy niż dwa lata.

5 Stosownie do brzmienia przepisu organ administracyjny nie mógł wydać decyzji o przekwaterowaniu skarżącego do lokalu zajmowanego przez niego uprzednio.

6 Wobec tego decyzje organów administracyjnych w I i II instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, czego nie dostrzegł Naczelny Sąd Administracyjny poszukując w celowościowej wykładni tego przepisu argumentów przemawiających za utrzymaniem w mocy tychże decyzji.