Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 1992 r., III ARN 36/92

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 1992 r., III ARN 36/92

Tekst

TEZY

1 Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. nr 29 poz. 154 ze zm./ nie ogranicza skutków prawnych przewidzianych w art. 60 ust. 1 pkt 5 tylko do sytuacji, gdy obiekt sakralny i budynki towarzyszące mają charakter stały.

Sentencja

2 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi Parafii Rzymsko-Katolickiej (...) na decyzję Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów (...) w przedmiocie nieruchomości na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 1991 r. I SA 936/91

3 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę NSA w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

4 Należało zatem stwierdzić, że osoba prawna, która władała sporną działką w dniu wejścia w życie ustawy stała się z mocy prawa jej właścicielem. Budzi uzasadnione wątpliwości w świetle wyjaśnień złożonych przez pełnomocnika Parafii Rzymsko-Katolickiej kwestia, czy budynek sakralny /kaplica/ ma charakter tymczasowy, czy stały, skoro jest to obiekt budowlany murowany, o stalowej konstrukcji dachu, z instalacją cieplną i elektryczną, zgodną z wymaganiami bezpieczeństwa ludzi i mienia.

5 Ocena, czy jest to budynek tymczasowy nie jest oparta na materiale zebranym w sprawie, gdyż do sprawy nie dołączono akt dotyczących pozwolenia na budowę kaplicy.