Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 sierpnia 1996 r., III ARN 27/96

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 sierpnia 1996 r., III ARN 27/96

Tekst

TEZY

1 Umocowanie zawarte w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. nr 17 poz. 75 ze zm./ dało Kierownikowi Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych uprawnienie do określenia miejsc odosobnienia, a nie do różnicowania pod względem podmiotowym uprawnień osób tam przebywających, żadnych dodatkowych warunków podmiotowych nie przewiduje bowiem przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy o kombatantach.

2 W konsekwencji musi to prowadzić do stanowiska, że uprawnienia te przysługują wszystkim osobom osadzonym w miejscach odosobnienia określonych w cytowanym przepisie, których wykaz sporządza Główna Komisja Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - Instytut Pamięci Narodowej, o ile nie zachodzą przesłanki negatywne z art. 21 ust. 2 cytowanej ustawy o kombatantach.

Sentencja

3 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Kierownika Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (...) w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 26 października 1995 r. SA/Lu 132/95

4 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje NSA OZ w Lublinie do ponownego rozpoznania.